Με τη προηγούμενη κυκλοφορία τους να τοποθετείται πριν από περίπου οκτώ χρόνια, είναι ξεκάθαρο πως οι RAGENHEART έπρεπε να πάρουν το χρόνο τους και να κάνουν τα πράγματα με το δικό τους ρυθμό.

«Αν θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος, αλλά αν θες να πας μακριά, πήγαινε με παρέα» λέει το ρητό και τα παιδιά φαίνεται να συμφωνούν. Το lineup έχει μείνει σχεδόν «ατόφιο» όλα αυτά τα χρόνια, με μοναδική εξαίρεση την αντικατάσταση των πλήκτρων από μια δεύτερη κιθάρα. Μια τέτοια κίνηση ίσως να θέλει να σηματοδοτήσει τη στροφή της μπάντα σε πιο βαρύ ήχο, οπότε θεωρώ πως μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει. Τα πλήκτρα εξακολουθούν να υπάρχουν σε κάποιες από τις συνθέσεις, αλλά η παρουσία τους είναι πιο διακριτική σε σχέση με τη προηγούμενη κυκλοφορία. Ίσως σε αυτό να βοηθάει και η παραγωγή που, στα δικά μου τουλάχιστον αυτιά, ακούγεται αρκετά πιο «συμπαγής» και ογκώδης.

Σε ότι αφορά το μουσικό κομμάτι τώρα, έχουμε να κάνουμε με 9 + 2 (intro/outro) κομμάτια αγνού metal με αρκετά power στοιχεία, αλλά και αρκετές πινελιές από το κλασικό «ρεπερτόριο». Έτσι, όσο ο δίσκος παίζει είμαι σίγουρος πως θα εντοπίσετε επιρροές από αγαπημένες κλασικές μπάντες όπως BLACK SABBATH (Dio/Tony Martin era), SAXON, BON JOVI, αλλά και πιο σύγχρονες, όπως WOLF (Swe), τελευταία JAG PANZER, MYSTIC PROPHECY κλπ. Στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, οι συνθέσεις κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς, αλλά υπάρχουν κομμάτια, όπως το επιθετικό “Fear” ή το μελωδικό “The End”, που αποκλίνουν του κανόνα.

Αν ρωτήσεις τριγύρω για το “καλύτερο” κομμάτι του δίσκου, είμαι σχεδόν σίγουρος πως οι περισσότεροι θα απαντήσουν ότι πρόκειται για το ομώνυμο, “The Last King”, και δεν θα έχουν άδικο. Εγώ πάντως μιας και είμαι πνεύμα αντιλογίας, θα έλεγα ότι η μπάντα ξεδιπλώνει τη δυναμική και το ταλέντο της στο δεύτερο μισό του δίσκου. Ναι, τα “The Last King” και “Fear” είναι φοβερά, αλλά κομμάτια σαν τα “Dreamer”, “Forever Rain”, “Metal Rules the Night” και το αγαπημένο μου “The End”, κατάφεραν να χτυπήσουν περισσότερες ευαίσθητες χορδές σε σχέση με τα πρώτα.

Ρίχνοντας μια ματιά στο εικαστικό κομμάτι της κυκλοφορίας, είναι προφανές ότι η μπάντα τρέφει μια αδυναμία για τη Βυζαντινή ιστορία. Αυτός είναι και ο λόγος που ο τίτλος του άλμπουμ, το εξώφυλλο, και το opener, “The Last King”, είναι αφιερωμένα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Δυστυχώς όμως, για εμάς, τους φίλους της ιστορίας και των concept άλμπουμ, η ενασχόληση της μπάντας με τη συγκεκριμένη θεματολογία σταματά εκεί, καθώς όλα τα υπόλοιπα κομμάτια πραγματεύονται διαφορετικά θέματα.

Θα ήθελα να σταθώ για λίγο στο κομμάτι της θεματολογίας. Θα ήθελα να δω περισσότερες μπάντες να καταπιάνονται με την ιστορία της Μεσογείου και της ευρύτερης περιοχής κατά το μεσαίωνα. Υπερπληθώρα συγκροτημάτων αναλώνεται στιχουργικά σε ιστορίες για ιππότες, βίκινγκς ή αρχαίους τζενέρικ πολεμιστές, δίνοντας την αίσθηση πως δεν υπήρξε τίποτε άλλο στο πέρασμα των αιώνων. Ίσως η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος να μην είσαι τόσο θελκτική (δε πουλάει βρε αδερφέ, τι να κάνουμε), αλλά προσεγγίσεις όπως το concept 1821 των MARAUDER ή το Bleed Babylon Bleed των REFLECTION είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσες.

Αρκετά όμως με τη γκρίνια μιας και κάπου εδώ θα πρέπει να κλείσω.

Συνοψίζοντας θα πω πως όσοι από εσάς τη «βρήκατε» με τον πρώτο δίσκο, αυτόν εδώ θα τον λατρέψετε. Από την άλλη, για όσους το The Last King αποτελέσει τη πρώτη επαφή με την μπάντα, είμαι σίγουρος πως θα βρείτε αρκετό «ψωμί» για πρώτο άκουσμα.

Tracklist: 1. A Thousand Years Empire / 2. The Last King / 3. Fear / 4. The Echo / 5. The Mirror / 6. Metal Rules The Night (The 80’s Outcast) / 7. Dreamer / 8. Blind Alley / 9. Forever Rain / 10. The End / 11. Our Mighty Past

Facebook: https://www.facebook.com/Ragenheart
Website: http://www.ragenheart.net