Ετικέτα: featured

3 + 1 Ελληνικά Κιθαριστικά Άλμπουμς (Β’ Μέρος)

Σε αυτή τη σειρά ρίχνουμε μια ματιά σε ορισμένα κιθαριστικά άλμπουμ που, από τη δική μου σκοπιά, αποτελούν σταθμούς για την ελληνική μέταλ σκηνή. Παράλληλα, εστιάζουμε στους ανθρώπους κλειδιά πίσω από της μπάντες αυτές και τη γενικότερη συνεισφορά τους στην κιθαριστική εξέλιξη της εγχώριας σκηνής. Αν χάσατε το πρώτο μέρος της σειράς για τους ANGELO PERLEPES’ MYSTERY, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: 3 + 1 Ελληνικά Κιθαριστικά Άλμπουμ (Α’ Μέρος).

Προχωρώντας στη δεύτερη γενιά – όπως θέλω να ονομάζω – Ελλήνων κιθαριστών, περνάμε σιγά σιγά στην νέα χιλιετία, που επιφυλάσσει πολλά και διάφορα για την αγαπημένη μας μουσική. Τα κιθαριστικά “τεκταινόμενα” στην Ελλάδα δίνουν και παίρνουν και εγώ δε θα μπορούσα να σκεφτώ κάποιον άλλο να αναφερθώ σε αυτή την κιθαριστική αναδρομή πέρα του THEODORE ZIRAS.

Όσοι από εσάς είστε λίγο “δεινόσαυροι”, ίσως να θυμάστε πως η πορεία του Θοδωρή έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, σχεδόν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με τη συμμετοχή του στους ICE DIVINE & GUARDIAN ANGEL. Γιατί λοιπόν τον κατατάσσω στη δεύτερη γενιά κιθαρωδών από τη στιγμή θα μπορούσε δικαιωματικά να φιγουράρει στη πρώτη; Η εξήγηση είναι απλή: όσο και να μου άρεσαν οι δουλειές του Ζήρα από εκείνη τη περίοδο, όσο ενδεικτικές των ικανοτήτων του κι αν ήταν για τότε, δεν ήταν αντιπροσωπευτικές του ταλέντου του, κάτι που φάνηκε και στη συνέχεια της πορείας του.

Το μεγάλο “μπαμ” σε ότι αφορά τη παρουσία του Ζήρα στα μουσικά δρώμενα έγινε το 2003 με το album VIRTUAL VIRTUOSITY, ένα “σκληροπυρηνικό” κιθαριστικό instrumental δημιούργημα χωρίς σάλτσες και φιοριτούρες. Ήταν ένα αρκετά τολμηρό βήμα για τα ελληνικά δεδομένα και ένα στοίχημα το οποίο θεωρώ πως κερδήθηκε και με το παραπάνω. Βλέπετε, μπορεί το TRAINED TO PLAY να είχε προηγηθεί δύο χρόνια νωρίτερα, όμως ήταν η συγκεκριμένη κυκλοφορία που κατάφερε να τον φέρει στην κορυφή του ελληνικού “πρωταθλήματος”. Αν δεν απατώμαι, οι Έλληνες μέταλ μουσικοί που είχαν κυκλοφορήσει δύο instrumental album “back to back” μέχρι τότε, ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Όσο καλός όμως και αν είναι ένας κιθαρίστας στο να παίζει σόλο ή να συνθέτει instrumental albums, η μουσική δεν παύει ποτέ να είναι ομαδική υπόθεση, ιδίως δε, όταν μιλάμε για heavy metal. Επίσης, αυτό που ορισμένοι μπορεί να μην καταλαβαίνουν εκ πρώτης όψεως, είναι ότι το να μπορέσει ένας βιρτουόζος να ενταχθεί και να στηρίξει μια μπάντα σαν ισότιμο μέλος, είναι εξίσου δύσκολο με το να μπορεί να παίζει σόλο σαν και αυτό ή αυτό.

Οι λόγοι για αυτό είναι αρκετοί.

Πέρα από τη ταχύτητα, τα εντυπωσιακά περάσματα, τον φαντεζί εξοπλισμό και τη λίστα με τα κονσερβατόρια και τα σεμινάρια που έχει παρευρεθεί ένας κιθαρίστας, υπάρχουν πολλά άλλα χαρακτηριστικά που πρέπει να είναι εκεί για να μπορέσει κάποιος να ολοκληρωθεί σαν μουσικός. Αυτά είναι η σύνθεση, η εναρμόνιση με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, η παραχώρηση μουσικού χώρου σε αυτά (σσ: μην θυμηθώ τα πρόσφατα τραγελαφικά με τους μουσικούς “παρίες” του YNGWIE…), κλπ. Έτσι, αρκετές φορές βλέπουμε σολίστ/κιθαρίστες να σχηματίζουν μπάντες με σκοπό να παρουσιάσουν ένα προφίλ διαφορετικό από αυτό που τους έχουμε γνωρίσει, χωρίς τελικά να καταφέρνουν να μας “πείσουν”.

Ευτυχώς όμως για εμάς, οι EUROFORCE δεν ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία.

EUROFORCE – EUROFORCE (2005)

Έχοντας αφήσει πίσω του το μοναχικό μονοπάτι του drum machine και των instrumental συνθέσεων, ο Ζήρας κάνει το επόμενο βήμα και μαζί με τον ΓΙΩΤΗ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗ (VICTORY, ex-HUMAN FORTRESS) και τον ΣΠΥΡΟ ΚΑΜΠΑΣΑΚΑΛΗ στα φωνητικά και στα τύμπανα αντίστοιχα, συγκροτεί τους EUROFORCE. Με τη σύνθεση αυτή μας δίνεται η ευκαιρία να απολαύσουμε δώδεκα συνθέσεις αγνού europower με αρκετά neoclassical στοιχεία στα χνάρια των STRATOVARIUS και SYMPHONY X (και όχι μόνο).

Theodore Ziras - Euroforce

Το τελικό αποτέλεσμα κινείται σε αρκετά υψηλό επίπεδο κάτι που καθιστά το άκουσμά του δίσκου αρκετά απολαυστικό από αρχής μέχρι τέλους. Η “ποσότητα” των σόλο είναι ιδιαίτερα χορταστική χωρίς όμως να κουράζει, ενώ η ποιότητα στις κιθάρες και στα φωνητικά δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Μερικά από τα κομμάτια που ξεχώρισαν στα αυτιά μου είναι τα Spirit by my Side, The European Lie και το highlight του δίσκου Crown Seeker. Φυσικά από ένα τέτοιο εγχείρημα δε θα μπορούσε να λείπει και το instrumental κομμάτι-υπογραφή του Ζήρα με τίτλο Ubiquitous, το οποίο αποτελεί και ένα από τα βίντεο κλιπ του συγκεκριμένου δίσκου.

Για να είμαι πάντως ειλικρινής, βάσει των ικανοτήτων των κεντρικών “ηρώων” του lineup θα περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό σε επίπεδο συνθέσης και παραγωγής, αλλά ΟΚ, εγώ είμαι και λίγο παράξενος σε τέτοια θέματα.

Δυστυχώς, όσο και αν άρεσαν οι EUROFORCE, όσο υποσχόμενη και αν ήταν η πρώτη αυτή προσπάθεια, τα χρόνια πέρασαν και εμείς δεν καταφέραμε να δούμε συνέχεια με μια δεύτερη κυκλοφορια. Δεν πειράζει όμως, ας είναι. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε στο τρίτο μέρος της σειράς.

3 + 1 Ελληνικά Κιθαριστικά Άλμπουμς (Α’ Μέρος)

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να ρίξουμε λίγο φως στα πράγματα, να ανεβάσουμε ταχύτητες και να βουτήξουμε στα κρυστάλλινα νερά του ελληνικού κιθαριστικού μέτσολ!

Τα άλμπουμ για τα οποία θα μιλήσουμε δεν είναι απαραίτητα τα «καλύτερα» που έχει να επιδείξει η εγχώρια σκηνή. Είναι όμως αυτά που με σημάδεψαν σαν μουσικό (σσ: οργανοπαίχτης) και ακροατή όλα αυτά τα χρόνια που «σκαλίζω» τη φάση. Σε αυτή τη σειρά θα προσπαθήσω να καλύψω τρεις γενιές κιθαριστών που θεωρώ ότι έβαλαν το λιθαράκι τους ώστε να μείνει «κάτι» για τις επόμενες γενιές.

Οι κανόνες; Δύο και απλοί: Πρώτον, επιτρέπεται μόνο ένα άλμπουμ ανά συγκρότημα/κιθαρίστα και δεύτερον, αποκλείονται τα instrumental albums. Για πάμε να δούμε λοιπόν…

ANGELO PERLEPES’ MYSTERY – TALES… (1999)

Δε γίνεται να έχεις γεννηθεί σε αυτή τη χώρα, να γουστάρεις μελωδικούρες, “μαλμστινιές” και σκληρό ροκ στα χνάρια των RAINBOW, και να μην γνωρίζεις τον εν λόγω κύριο. Μιλάω φυσικά για τον Άγγελο Περλεπέ, τη κινητήρια δύναμη πίσω από τους ANGELO PERLEPES MYSTERY, και μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της ελληνικής σκηνής απο τα γεννοφάσκια της.

Το ’99 λοιπόν, ο ANGELO PERLEPES με την παρέα του κυκλοφορεί το TALES…, έναν από τους πιο εμβληματικούς δίσκους που έχει να επιδείξει η τότε Ελληνική σκηνή. Mid & up-tempo ρυθμοί, καταιγιστικές μελωδίες, “σκούπισμα” ταστιέρας απ’ άκρη σ’ ακρη και η χαρακτηριστική φωνή του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, δεν αφήνουν περιθώρια για «εκπτώσεις» στο τελικό αποτέλεσμα. Αγαπημένα τραγούδια: Witche’s Cry, Tales… of the Unexpected, The Final Battle.

Μπορεί σήμερα ορισμένοι να μην βλέπουν το τέλειο κιθαρίστα όταν ακούν κάποια κυκλοφορία των MYSTERY. Ενδεχομένως και να έχουν δίκιο. Οι βιρτουόζοι-κιθαρίστες εκείνης τη γενιάς δεν μοιάζουν σχεδόν σε τίποτα με τους σημερινούς “υπερ-κιθαρίστες” που έχουν αναγάγει το παίξιμο σε άθλημα. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνούν ότι την εποχή που δισκογραφούσε ο Περλεπές (και ο κάθε Περλεπές) στην Ελλάδα, οι εξειδικευμένες κιθαριστικές μέθοδοι διδασκαλίας, τα online μαθήματα και γενικά η πρόσβαση στη κιθαριστική πληροφορία ήταν απλά ανέκδοτο.

Σήμερα με δύο «κλίκς» και λίγα χρήματα στο Paypal μπορείς να κάνεις μάθημα κιθάρας μέσω Skype με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας πιάτσας. Τέτοια σκηνικά εκείνη τη περίοδο όχι απλά φάνταζαν επιστημονική φαντασία, αλλά θα γελούσαν μέχρι και τα πεζοδρόμια μαζί σου αν τολμούσες να ξεστομίσεις κάτι τετοιο.

hqdefault

Επί το έργω, ζωντανά στην εκπομπή Jammin της ΕΤ3

Παρόλα αυτά, με επίπονη και σκληρή δουλειά και κόντρα στις δυσκολίες της εποχής, οι MYSTERY έφτασαν να θεωρούνται και δικαίως η πρώτη neoclassical metal μπάντα στην Ελλάδα. Εμείς από τη μεριά μας, δεν έχουμε παρά να καθίσουμε αναπαυτικά και να απολαύσουμε μερικά από τα μίνι-έπη που μας έχουν χαρίσει, χωρίς να τα περνάμε από το κιθαριστικό μας μικροσκόπιο.

Συνέχεια στο Β’ μέρος της σειράς.