Ετικέτα: heavy metal

RAGENHEART – The Last King

Με τη προηγούμενη κυκλοφορία τους να τοποθετείται πριν από περίπου οκτώ χρόνια, είναι ξεκάθαρο πως οι RAGENHEART έπρεπε να πάρουν το χρόνο τους και να κάνουν τα πράγματα με το δικό τους ρυθμό.

«Αν θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος, αλλά αν θες να πας μακριά, πήγαινε με παρέα» λέει το ρητό και τα παιδιά φαίνεται να συμφωνούν. Το lineup έχει μείνει σχεδόν «ατόφιο» όλα αυτά τα χρόνια, με μοναδική εξαίρεση την αντικατάσταση των πλήκτρων από μια δεύτερη κιθάρα. Μια τέτοια κίνηση ίσως να θέλει να σηματοδοτήσει τη στροφή της μπάντα σε πιο βαρύ ήχο, οπότε θεωρώ πως μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει. Τα πλήκτρα εξακολουθούν να υπάρχουν σε κάποιες από τις συνθέσεις, αλλά η παρουσία τους είναι πιο διακριτική σε σχέση με τη προηγούμενη κυκλοφορία. Ίσως σε αυτό να βοηθάει και η παραγωγή που, στα δικά μου τουλάχιστον αυτιά, ακούγεται αρκετά πιο «συμπαγής» και ογκώδης.

Σε ότι αφορά το μουσικό κομμάτι τώρα, έχουμε να κάνουμε με 9 + 2 (intro/outro) κομμάτια αγνού metal με αρκετά power στοιχεία, αλλά και αρκετές πινελιές από το κλασικό «ρεπερτόριο». Έτσι, όσο ο δίσκος παίζει είμαι σίγουρος πως θα εντοπίσετε επιρροές από αγαπημένες κλασικές μπάντες όπως BLACK SABBATH (Dio/Tony Martin era), SAXON, BON JOVI, αλλά και πιο σύγχρονες, όπως WOLF (Swe), τελευταία JAG PANZER, MYSTIC PROPHECY κλπ. Στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, οι συνθέσεις κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς, αλλά υπάρχουν κομμάτια, όπως το επιθετικό “Fear” ή το μελωδικό “The End”, που αποκλίνουν του κανόνα.

Αν ρωτήσεις τριγύρω για το “καλύτερο” κομμάτι του δίσκου, είμαι σχεδόν σίγουρος πως οι περισσότεροι θα απαντήσουν ότι πρόκειται για το ομώνυμο, “The Last King”, και δεν θα έχουν άδικο. Εγώ πάντως μιας και είμαι πνεύμα αντιλογίας, θα έλεγα ότι η μπάντα ξεδιπλώνει τη δυναμική και το ταλέντο της στο δεύτερο μισό του δίσκου. Ναι, τα “The Last King” και “Fear” είναι φοβερά, αλλά κομμάτια σαν τα “Dreamer”, “Forever Rain”, “Metal Rules the Night” και το αγαπημένο μου “The End”, κατάφεραν να χτυπήσουν περισσότερες ευαίσθητες χορδές σε σχέση με τα πρώτα.

Ρίχνοντας μια ματιά στο εικαστικό κομμάτι της κυκλοφορίας, είναι προφανές ότι η μπάντα τρέφει μια αδυναμία για τη Βυζαντινή ιστορία. Αυτός είναι και ο λόγος που ο τίτλος του άλμπουμ, το εξώφυλλο, και το opener, “The Last King”, είναι αφιερωμένα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Δυστυχώς όμως, για εμάς, τους φίλους της ιστορίας και των concept άλμπουμ, η ενασχόληση της μπάντας με τη συγκεκριμένη θεματολογία σταματά εκεί, καθώς όλα τα υπόλοιπα κομμάτια πραγματεύονται διαφορετικά θέματα.

Θα ήθελα να σταθώ για λίγο στο κομμάτι της θεματολογίας. Θα ήθελα να δω περισσότερες μπάντες να καταπιάνονται με την ιστορία της Μεσογείου και της ευρύτερης περιοχής κατά το μεσαίωνα. Υπερπληθώρα συγκροτημάτων αναλώνεται στιχουργικά σε ιστορίες για ιππότες, βίκινγκς ή αρχαίους τζενέρικ πολεμιστές, δίνοντας την αίσθηση πως δεν υπήρξε τίποτε άλλο στο πέρασμα των αιώνων. Ίσως η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος να μην είσαι τόσο θελκτική (δε πουλάει βρε αδερφέ, τι να κάνουμε), αλλά προσεγγίσεις όπως το concept 1821 των MARAUDER ή το Bleed Babylon Bleed των REFLECTION είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσες.

Αρκετά όμως με τη γκρίνια μιας και κάπου εδώ θα πρέπει να κλείσω.

Συνοψίζοντας θα πω πως όσοι από εσάς τη «βρήκατε» με τον πρώτο δίσκο, αυτόν εδώ θα τον λατρέψετε. Από την άλλη, για όσους το The Last King αποτελέσει τη πρώτη επαφή με την μπάντα, είμαι σίγουρος πως θα βρείτε αρκετό «ψωμί» για πρώτο άκουσμα.

Tracklist: 1. A Thousand Years Empire / 2. The Last King / 3. Fear / 4. The Echo / 5. The Mirror / 6. Metal Rules The Night (The 80’s Outcast) / 7. Dreamer / 8. Blind Alley / 9. Forever Rain / 10. The End / 11. Our Mighty Past

Facebook: https://www.facebook.com/Ragenheart
Website: http://www.ragenheart.net

3 + 1 Ελληνικά Κιθαριστικά Άλμπουμς (Α’ Μέρος)

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να ρίξουμε λίγο φως στα πράγματα, να ανεβάσουμε ταχύτητες και να βουτήξουμε στα κρυστάλλινα νερά του ελληνικού κιθαριστικού μέτσολ!

Τα άλμπουμ για τα οποία θα μιλήσουμε δεν είναι απαραίτητα τα «καλύτερα» που έχει να επιδείξει η εγχώρια σκηνή. Είναι όμως αυτά που με σημάδεψαν σαν μουσικό (σσ: οργανοπαίχτης) και ακροατή όλα αυτά τα χρόνια που «σκαλίζω» τη φάση. Σε αυτή τη σειρά θα προσπαθήσω να καλύψω τρεις γενιές κιθαριστών που θεωρώ ότι έβαλαν το λιθαράκι τους ώστε να μείνει «κάτι» για τις επόμενες γενιές.

Οι κανόνες; Δύο και απλοί: Πρώτον, επιτρέπεται μόνο ένα άλμπουμ ανά συγκρότημα/κιθαρίστα και δεύτερον, αποκλείονται τα instrumental albums. Για πάμε να δούμε λοιπόν…

ANGELO PERLEPES’ MYSTERY – TALES… (1999)

Δε γίνεται να έχεις γεννηθεί σε αυτή τη χώρα, να γουστάρεις μελωδικούρες, “μαλμστινιές” και σκληρό ροκ στα χνάρια των RAINBOW, και να μην γνωρίζεις τον εν λόγω κύριο. Μιλάω φυσικά για τον Άγγελο Περλεπέ, τη κινητήρια δύναμη πίσω από τους ANGELO PERLEPES MYSTERY, και μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της ελληνικής σκηνής απο τα γεννοφάσκια της.

Το ’99 λοιπόν, ο ANGELO PERLEPES με την παρέα του κυκλοφορεί το TALES…, έναν από τους πιο εμβληματικούς δίσκους που έχει να επιδείξει η τότε Ελληνική σκηνή. Mid & up-tempo ρυθμοί, καταιγιστικές μελωδίες, “σκούπισμα” ταστιέρας απ’ άκρη σ’ ακρη και η χαρακτηριστική φωνή του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, δεν αφήνουν περιθώρια για «εκπτώσεις» στο τελικό αποτέλεσμα. Αγαπημένα τραγούδια: Witche’s Cry, Tales… of the Unexpected, The Final Battle.

Μπορεί σήμερα ορισμένοι να μην βλέπουν το τέλειο κιθαρίστα όταν ακούν κάποια κυκλοφορία των MYSTERY. Ενδεχομένως και να έχουν δίκιο. Οι βιρτουόζοι-κιθαρίστες εκείνης τη γενιάς δεν μοιάζουν σχεδόν σε τίποτα με τους σημερινούς “υπερ-κιθαρίστες” που έχουν αναγάγει το παίξιμο σε άθλημα. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνούν ότι την εποχή που δισκογραφούσε ο Περλεπές (και ο κάθε Περλεπές) στην Ελλάδα, οι εξειδικευμένες κιθαριστικές μέθοδοι διδασκαλίας, τα online μαθήματα και γενικά η πρόσβαση στη κιθαριστική πληροφορία ήταν απλά ανέκδοτο.

Σήμερα με δύο «κλίκς» και λίγα χρήματα στο Paypal μπορείς να κάνεις μάθημα κιθάρας μέσω Skype με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας πιάτσας. Τέτοια σκηνικά εκείνη τη περίοδο όχι απλά φάνταζαν επιστημονική φαντασία, αλλά θα γελούσαν μέχρι και τα πεζοδρόμια μαζί σου αν τολμούσες να ξεστομίσεις κάτι τετοιο.

hqdefault

Επί το έργω, ζωντανά στην εκπομπή Jammin της ΕΤ3

Παρόλα αυτά, με επίπονη και σκληρή δουλειά και κόντρα στις δυσκολίες της εποχής, οι MYSTERY έφτασαν να θεωρούνται και δικαίως η πρώτη neoclassical metal μπάντα στην Ελλάδα. Εμείς από τη μεριά μας, δεν έχουμε παρά να καθίσουμε αναπαυτικά και να απολαύσουμε μερικά από τα μίνι-έπη που μας έχουν χαρίσει, χωρίς να τα περνάμε από το κιθαριστικό μας μικροσκόπιο.

Συνέχεια στο Β’ μέρος της σειράς.

REBELLION – Sagas of Iceland: The History of the Vikings Vol. I

Old news θα βιαστείτε να αναφωνήσετε ορισμένοι και δεν θα έχετε άδικο. Δεν ξέρω πως μου είχε ξεφύγει όταν κυκλοφόρησε, αλλά για να επανορθώσω, είπα να του δώσω λίγη προσοχή τώρα σε περίπτωση που υπάρχουν συμπάσχοντες.

Για όσους δε θυμάστε, οι REBELLION είναι η μπάντα που έφτιαξαν οι Uwe Lulis και Tomi Göttlich αφού αποχώρησαν από τους GRAVE DIGGER. Υπήρξε μάλιστα μια σύντομη αψιμαχία για το όνομα – ήθελαν και οι δύο μπάντες να ονομάζονται Grave Digger, – αλλά ο Boltendahl, αδιαφιλονίκητος ηγέτης των νεκροθαφτών, δεν τους έκανε τη χάρη και έτσι οι Lulis/Göttlich συμβιβάστηκαν με ό,τι είχαν. Τίποτα δηλαδή. Αφού, λοιπόν, βρήκαν όνομα και μέλη, στις αρχές των ’00s έβαλαν μπρος και βάλθηκαν να δισκοφραφούν σχεδόν εξ ολοκλήρου concept albums κινούμενοι σε heavy/epic μονοπάτια.

Το 2005 η μπάντα κυκλοφορεί το Sagas of Iceland: The History of the Vikings Vol. I, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας αφιερωμένη στους μύθους και τα κατορθώματα των βίκινγκς. Πρόκειται για ένα concept album με αρχή, μέση και τέλος, τόσο σε στιχουργικό, όσο και σε μουσικό επίπεδο. Μπορεί το τελευταίο να θεωρείται αυτονόητο, αλλά αρκετές φορές δεχόμαστε ως «concept» κυκλοφορίες που απλά λένε μια ιστορία στα λόγια, με τη μουσική να περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Στο μουσικό κομμάτι οι κιθάρες «ξυρίζουν». Η ριφολλογία που ξεδιπλώνει το κιθαριστικό δύδιμο είναι άκρως ενδιαφέρουσα και ισορροπεί μεταξύ πώρωσης και εμπορικότητας. Τα δε φωνητικά, είναι μια ιδιαίτερη μίξη Matt Barlow, Mats Level και Hansi Kürsch, με τις μελωδίες – και ενίοτε τα γρέζια α λα Boltendahl – να έρχονται «γάντι» σε κάθε κομμάτι.

Είναι ένα άλμπουμ που τα έχει όλα. Κλασσικά heavy κομμάτια, power/speed καταστάσεις, μπαλαντοειδή συνθέσεις, αφηγήσεις και ακουστικά περάσματα που εξυπηρετούν το storytelling, και πάντοτε μένοντας «εντός θέματος». Πρόκειται για ένα καλοδουλεμένο δίσκο – ίσως τον πιο ώριμο που είχε κυκλοφορήσει η μπάντα μέχρι τότε – παιγμένο «όπως θα έπρεπε να είναι», και πάνω από όλα μετρημένο, μακριά από υπερβολές και επιτηδεύσεις.

Αν έχετε κουραστεί από τις μπάντες που καταφεύγουν σε χιλιοπαιγμένα χορωδιακά ρεφρεν, «πνιγμένα» στα samples και τα σύνθια για να  «χτίσουν» ατμόσφαιρα, τότε αυτό το δισκάκι είναι για εσάς. Ότι ακούτε είναι είναι 100% οργανικό και μακριά από κάθε λογής «μπλιμπλίκι».

Μοναδική μου ένσταση/κόλλημα είναι τα leads. Θα ήθελα τα κιθαριστικά σόλος να ειναι λιγοτερο «ροκ». Σε κάποια σημεία μου θύμισαν αρκετά τα αλήτικα και «πάνκικα» σόλο των BATHORY, αλλά δεν ήταν αρκετά sleazy ώστε να κάνουν τη διαφορά.