OPIUM WARLORDS - Nembutal (2020)

Κους-κους για τα άλμπουμ που γουστάρουμε.
Απάντηση
Δημοσιεύσεις: 7005

OPIUM WARLORDS - Nembutal (2020)

Τετ 09 Δεκ 2020, 08:02

Opium Warlords
Nembutal

Svart Records

4 December 2020

Albert Witchfinder (Reverend Bizarre) returns to doom-laden heavy metal with the fifth Opium Warlords album NEMBUTAL. Whereas the first four Opium Warlords albums were a brute depiction of psychoses, their fifth offering NEMBUTAL is a sweaty return to a crystal clear existence after a most severe depression. It is a beautiful, multi-layered journey through a broken mind, inner suffering, and slow recovery; clean like a spring rain or autumn morning. It takes you on a trip that will leave you shaken, but purified.

Sami Albert ”Witchfinder” Hynninen (Reverend Bizarre, The Candles Burning Blue, The Puritan, Tähtiportti, KLV, Spiritus Mortis) has in his lifetime, produced hours of devastating, violent, extremely heavy, but at same time strangely serene music. NEMBUTAL is easily one of the more pure gemstones, ultimate in several different opposites; beauty, ugliness, heaviness, floating ambience, progressive structures, minimalism, light, darkness, remorse, vengeance. You have to experience it to really understand.

The record is a joyful vision of death and apocalypse. The end of love, the end of pain and the end of mankind.

On its moments NEMBUTAL is as Metal as it can get, but most of the time it goes beyond any categorization, even beyond rock music. Still, constantly remaining heavy and striking, like a horse whip in the hand of the iron master.

”This might be the best album I have produced so far… but then again my idea of music is completely screwed up.” – Sami Hynninen




Ο Albert Witchfinder -ναι από Reverend Bizzare και ένα σωρό άλλα- καταπιάνεται με ένα κράμα ασφυκτικού Heavy Metal που δομείται τελικά μέσα από Doom Metal φόρμες με τρόπο σχεδόν λυτρωτικό. Και είναι αντίδοτο όλα τα παραπάνω ακριβώς τη στιγμή που σε μαστιγώνουν στη μούρη, ναι αντίδοτο για τον ώρες ώρες ανυπόφορο μινιμαλισμό των Opium.

Είναι μάλλον το πιο βατό Opium άλμπουμ, σαν να έχεις πάρει τα χάπια σου, οπότε και τα βλέπεις όλα cool ή κάπως ισορροπημένα. Μια αίσθηση ασφάλειας πριν το τέλος, με το οποίο έτσι και αλλιώς ασχολείται το άλμπουμ όπως ίσως διάβασες.

Πάντως και μόνο που το δελτίο τύπου αναφέρει The Candles Burning Blue εγώ απλά έκλαψα.

Θυμάμαι που έψαχνα μέλη τους από internet καφέ στην Αριστοτέλους με ένα ευρώ η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, με μαρς ντρίνκ ή Red Bull και τα κωλόπαιδα να στριγγλίζουν δίπλα μου παίζοντας Mu. Ναι στις 3 το πρωί.
Ο παλιμπαιδισμός των νεώτερων μπαντών "είμαστε τόσο εκτός σκηνής αλλά ηχογραφούμε για την Metal Blade" μόνο underground δεν είναι. - Zippo190 - Forgotten Scroll Forum - 2018
Απάντηση

Επιστροφή στο “Metal Κυκλοφορίες”