What The Dead Men Say - Trivium & Lamb Of God - Lamb Of God ( 2020 )

Παρουσιάσεις & κριτική νέων ή παλαιότερων κυκλοφοριών.
Απάντηση
Δημοσιεύσεις: 46
Τοποθεσία: Αθήνα

What The Dead Men Say - Trivium & Lamb Of God - Lamb Of God ( 2020 )

Πέμ 14 Ιαν 2021, 00:56

Το 2020 ήταν περίεργη χρονιά για πολλούς και υποχρεωτικά , λόγω υγειονομικών γεγονότων , ήταν αμιγώς δισκογραφική χρονιά . Ακούγοντας λοιπόν , τα δύο παραπάνω albums , τουλάχιστον οι Trivium και Lamb Of God φαίνεται να έπιασαν το νόημα και παρέδωσαν στο κοινό για την καραντίνα δίσκους που σε κάνουν να ξεχνιέσαι και να ξεφεύγεις ανοίγοντας τρύπα στο ταβάνι και καθοδόν για το φεγγάρι .
Οι μεν Trivium , δια στόματος Heafy είχαν προ ιδεάσει ότι θα κινηθούν προς extreme metal μονοπάτια . Αυτό ήθελαν κι αυτό έκαναν , με αποτέλεσμα να έχουμε το What The Dead Men Say LP . Έναν μπολιασμένο με θυμό και γκάζια , ατμοσφαιρικό δίσκο όπου η μπάντα , δοκιμάζει να εξερευνήσει αυτά τα μονοπάτια , προσαρμόζοντας τον ήχο τους σε αυτά . Κι όχι το αντίθετο . Η στιχουργική παράδοση του The Sin And The Sentence LP συνεχίζει με down to earth στίχους και λυρικά θέματα που τα προτιμώ από παλιότερες δουλειές τους , όπου ο ζόφος του extreme metal συναντά την τσαντίλα του thrash . Ομολογουμένως , μουσικά είναι δύσκολο πάντρεμα - δεν λείπει βέβαια η απαραίτητη τεχνική κατάρτιση στους Trivium που εκμεταλλευόμενοι ακόμα το νεαρό της ηλικίας τους ψάχνονται για κάτι φρέσκο και σε μεγάλο βαθμό το κατορθώνουν στο What The Dead Men Say LP .
Οι δε Lamb Of God , με το ομώνυμο δίσκο τους , δοκιμάζουν κι αυτοί τα όρια του thrash , κι όταν το καταφέρνουν το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο ενδιαφέρον . Κι αυτό γίνεται συχνά στο δίσκο . Όπως και τους Trivium , πολλοί ήθελαν να τους δουν να είναι οι νέοι , αν όχι ανάλογοι των Big 4 . Αυτή γενικά ήταν η μεγάλη απαίτηση απ'το NWOAHM πίσω στα '00s . Ωστόσο , και οι δύο το απέφυγαν δεξιοτεχνικά γιατί τέτοιο ταλέντο , οφείλει να είναι πιο ελεύθερο να δημιουργήσει . Δεν είναι τυχαίο πως το μόνο solo που ακούγεται στο Lamb Of God LP είναι του guest star Chuck Billy στο Routes . Ο υπόλοιπος δίσκος είναι απλά ξύλο και κακό , φιλοσοφημένα . Στα μείον του δίσκου είναι αυτή η έλλειψη leads/ solos αλλά δεν με πειράζει . Ακόμα κι έτσι , η ατμόσφαιρά του δείχνει αυτή τη φιλοσόφηση του χρόνου , όπως μαρτυρεί το εξώφυλλο του δίσκου ή αλλιώς την ωριμότητα που τους διακατέχει στο τελευταίο τους πόνημα , καθώς προσπαθούν κι αυτοί για κάτι φρέσκο στο χώρο τους .
Δε θέλω να μπω στον κόπο να τα βαθμολογήσω , δεδομένων των συνθηκών . Είναι όμως τα άλμπουμς που ξεχώρισα για πέρυσι και αντηχούν ακόμα στα αυτιά μου . Και τα δύο κυλούν σα νερό κι αν και δεν κάνουν την τιτάνια διαφορά , πιστεύω ότι είναι ένας καλός μπούσουλας και αξιόλογος για τη δημιουργία καλού metal , φρέσκου σε ήχο και τόσο απαραίτητου στις συλλογές μας , όταν όλα τα καινοτόμα τραγούδια μοιάζουν να έχουν ηχογραφηθεί και κατοχυρωθεί στο παρελθόν . Χαίρομαι που είμαι λάθος σ'αυτό .
Εις υγείαν , εβίβα , γειά ... μάλωσα με το πρόσωπο - Άγνωστου θεούλη μπερμπάτη στα Μεσόγεια Αττικής , καθώς κατέβαζε σε επίσκεψή του την κανάτα με το κρασί .
Απάντηση

Επιστροφή στο “Δισκοκριτικές”