POWER CRUE (GR)

Παρουσιάσεις, αφιερώματα και συζητήσεις για συγκροτήματα και καλλιτέχνες.
Άβαταρ μέλους
apeitharxos
Δημοσιεύσεις: 836
Εγγραφή: Σάβ 20 Απρ 2019, 16:18

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από apeitharxos »

Με αφορμή την σχετική συζήτηση περί ισπανικής και ελληνικής σκηνής και το τελευταίο σχόλιο του rbrigade (viewtopic.php?f=22&p=31583#p31583), είπα να δημοσιεύσω το παρακάτω κείμενο- βιωματικό αφιέρωμα σε μια από τις σημαντικότερες heavy metal μπάντες της Ελλάδας, τους POWER CRUE, ένα κείμενο το οποίο, έχω αποθηκευμένο εδώ και πολύ καιρό, αλλά περίμενα για κάποιες επιπλέον πληροφορίες από τον Πρίτση, ώστε να είναι πιο ολοκληρωμένο. Τελικά, επειδή δεν έχουμε καταφέρει να βρεθούμε, το αφήνω, ως έχει με τα στοιχεία που ξέρω (που είναι ήδη αρκετά νομίζω), ό,τι τελικά επιπλέον μάθω (κυρίως με γεγονότα από την δεκαετία του ’90) θα συμπληρώσω αργότερα...

Το να προσπαθήσω επομένως να μιλήσω για τους Power Crue, είναι σαν να προσπαθώ να μιλήσω για την πορεία της ελληνικής σκηνής μέσα στο χρόνο. Τις δυσκολίες, τα προβλήματα αλλά και το όραμα μιας μπάντας που δεν παράτησε ποτέ τη μάχη. Όραμα που δεν ήταν άλλο από την καύλα να παίζουν heavy metal, ανεξαρτήτως αντιξοοτήτων. Ιστορία μιας μπάντας που αποδεικνύει πως, για να καταφέρεις κάτι τελικά, πρέπει να περάσεις μέσα από την άβυσσο.

Για την Ελλάδα, καλώς ή κακώς, το heavy metal ήταν, μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 2000, μία πολύ διαφορετική υπόθεση από τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες. Οκ, δεν μπορώ να απαντήσω φυσικά γιατί κάποιες αργεντίνικες μπάντες (μια χώρα με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εμάς) γέμιζαν στάδια στην Αργεντινή, ενώ εμείς εδώ ποτέ. Ούτε πώς μια βραζιλιάνικη μπάντα προσδιόρισε το thrash metal, ενώ με εμάς δεν έγινε κάτι αντίστοιχο την δεκαετία του ’80, με μία heavy metal μπάντα (έγινε, ωστόσο, με το black, όπου ο όρος hellenic black metal είναι πλέον ταυτισμένος με ένα συγκεριμένο μουσικό ύφος). Οκ, θα μου πεις, με τα μεγαθήρια του χώρου που υπήρχαν σε χώρες με παράδοση χρόνων, και τα οποία μεγαθήρια προσδιόρισαν τον ήχο, θα ήταν πολύ δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο σε μια ανυπόληπτη μεταλλικά χώρα όπως ήταν η Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, αλλά τουλάχιστον κάποιες περιοδείες, έστω ως support, θα μπορούσαν να γίνουν. Δεν ξέρω δηλαδή τι έφταιξε και κάποιες ελληνικές μπάντες, οι οποίες φημολογείτο ότι είχαν προτάσεις για άλμπουμ και περιοδεία από εταιρείες του εξωτερικού, δεν το έκαναν ποτέ.

Η ‘΄φάση’ πάντως εδώ για τις ελληνικές heavy metal μπάντες δεν ήταν ποτέ επαγγελματική. Το First Attack των Spitfire, και το Mythology των Northwind κυκλοφόρησαν μεν από την EMI βέβαια τότε, αλλά πέραν τούτου ουδέν.
Ούτε και με τους Εξόριστους προχώρησε τελικά η φάση. Αν και χλευάστηκαν αδίκως από μια μεγάλη μερίδα του κόσμου οι τελευταίοι, έκαναν εξαιρετικές δουλειές και, τελικά, η κληρονομιά που άφησαν πίσω τους είναι heavy metal/hard rock με ελληνικό στίχο, σε έναν συνδυασμό που ακόμη και σήμερα ακούγεται κάτι πολύ δύσκολο να προκύψει ένα, έστω, αξιοπρεπές αποτέλεσμα από μια οποιαδήποτε άλλη μπάντα. Πόσο μάλλον όταν οι Εξόριστοι το έκαναν αυτό πριν 30 χρόνια. Η ΕΜΙ Ελλάδας δεν είχε το ενδιαφέρον να οργανώσει εκτεταμένες περιοδείες των συγκροτημάτων αυτών, στην Ελλάδα τουλάχιστον, ή/και να παρέμβει ώστε να προβληθούν εκτεταμένα οι δουλειές αυτές στην τηλεόραση.

Όταν λοιπόν λέω ‘επαγγελματική φάση’ το λέω με την έννοια ότι δεν υπήρχε μηχανισμός από πίσω, δηλ. εταιρείες με δύναμη και επιρροή στην διαμόρφωση των μουσικών τάσεων, που να θέλουν να στηρίξουν τις μπάντες, με τον τρόπο που λέω, κάνοντάς τες μεγάλα ονόματα, αλλά και των οποίων η επιρροή θα συντηρούσε το είδος, παίρνοντας νέες μπάντες και κάνοντάς τες επίσης μεγάλες, ως διάδοχη κατάσταση των προηγούμενων.
Συν φυσικά το αιώνιο ελληνικό πρόβλημα, ακόμη χειρότερο από την διχόνοια: Να μισούμε τους εαυτούς μας. Να λέμε: ‘σε τι κωλοχώρα ζούμε’ λες και είμαστε οι βλάχοι της Ευρώπης. Κωλοχώρα βέβαια μέχρι που να πας έξω και να αντιληφθείς ότι πρέπει να πληρώνεις ακόμη το νερό που πίνεις, και να πληρώνεις 500 ευρώ για ένα δωμάτιο 3x3. Στην περίπτωσή μας, η νοοτροπία αυτή εστιαζόταν στο να απορρίπτουμε μπάντες μόνο και μόνο επειδή είναι δικές μας μπάντες. Αυτό γινόταν συνεχώς για πολλά χρόνια σε όλες τις συναυλίες μεγάλων συγκροτημάτων, οι οποίες είχαν ως support κάποια ελληνικά (με αποκορύφωμα το άδικο κράξιμο που είχαν φάει οι fatal attraction στους Manowar το '92, ενώ ήταν απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ).

Αυτό σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, έχει αρχίσει να υποχωρεί, ως ένα ποσοστό, και είναι κάτι που πολλές ελληνικές μπάντες το έχουν κερδίσει πραγματικά με το σπαθί τους, μέσω της απόδοσής τους, αλλά και πάλι υπάρχει η διχόνοια, η νοοτροπία του ‘να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα’.
Κουτσομπολιά και αντιπαλότητες άνευ σημασίας και ουσίας πολλές φορές (ποιος πηγαίνει στα live, ποιος δεν πηγαίνει, και λοιπές γραφικότητες), δημιουργούν φατρίες χωρίς λόγο και αιτία.

Η φάση επομένως δεν ήταν τότε (ούτε και τώρα είναι φυσικά) επαγγελματική, όπως για παράδειγμα ήταν στην Γερμανία, όπου οι μεγάλες εταιρείες δημιούργησαν μεγάλες metal μπάντες που να γεμίζουν στάδια. Όπου οι blind guardian τότε, ήρθαν να διαδεχθούν τους accept, τους helloween και τους running wild. Και το ίδιο εξακολουθεί και συμβαίνει σήμερα με μπάντες όπως οι Sabaton & οι Powerwolf, με τη διαφορά ότι πλέον αυτές οι μπάντες καμία ποιοτική σχέση δεν έχουν σήμερα, ακόμη και με μικρομεσαία ή απολύτως underground ονόματα. Είναι απλώς πανμέτριες.
Κατά συνέπεια, ανέκαθεν τα πράγματα εδώ, ήταν ό,τι κάνουν οι μπάντες από μόνες τους.

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’90 λοιπόν, οι επισκέψεις των συγκροτημάτων του εξωτερικού ήταν ελάχιστες. Ένα live το χρόνο, και αν. Στο πρώτο rockwave μάλιστα που έγινε το ’97 στην Δραπετσώνα, ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε μεγάλες μπάντες μαζεμένες (Slayer, Saxon, Blind Guardian, Rage). Αλλά και πάλι η τιμή του τότε (7.500 δρχ-22 € σήμερα), ήταν τσουχτερή για κάποιους.
Μάλιστα να σημειωθεί ότι τότε, στο δρόμο προς το rockwave, στους τοίχους της Δραπετσώνας, βλέπαμε να γράφεται εκτεταμένα τότε: ‘Αγαπάς το rock; Εφταχίλιαρο’. Οπότε, φανταστείτε το δυσθεώρατο ποσό του εισιτηρίου, για την εποχή…

Η δίψα επομένως του κοινού για live όλα αυτά τα χρόνια έπρεπε κάπως να ικανοποιηθεί. Έτσι, το κενό στην δεκαετία του ‘90 ήρθαν να καλύψουν 5 εγχώριες μπάντες κυρίως: οι Power Crue, οι Marauder, οι Crush και οι Mystery, αλλά και οι Reflection, προς το τέλος της δεκαετίας, και έπειτα. Οι οποίες μπάντες, κατά την διάρκεια της δεκαετίας αυτής, έκαναν το heavy metal στην Ελλάδα να ορθοποδήσει. Να ορθοποδήσει βέβαια τρόπος του λέγειν, γιατί οι αντιξοότητες ήταν πάρα πολλές, και συνεχίζουν να είναι πάρα πολλές (για λόγους που αναφέρουμε πιο πάνω, τίποτε δεν έχει αλλάξει έκτοτε, απλά η αποδοχή του κοινού έχει κάπως βελτιωθεί).
Κάλυψαν, ωστόσο, οι μπάντες αυτές με το σπαθί τους το κενό των σπάνιων επισκέψεων από μπάντες του εξωτερικού, σε βαθμό που σήμερα να λέμε ότι το πέρασμα των μπαντών αυτών από ερασιτεχνικό σε επαγγελματικό επίπεδο, διαμέσου των τεράστιων αυτών δυσκολιών, στην ουσία συνέβαλλε ώστε να δημιουργηθεί η σημερινή σκηνή, όχι τέλεια βέβαια, αλλά σίγουρα απόλυτα ανταγωνίσιμη.
Με 1.000 δρχ ή 1.500 δρχ. ο κόσμος είχε τη δυνατότητα τότε να απολαύσει live heavy metal φθηνά, την στιγμή που οι ξένες συναυλίες ήταν σπάνιες και με 3.500 δρχ minimum τιμή εισιτηρίου (τότε ήταν ποσά αυτά τα νούμερα- έβγαζες την βδομάδα). Ενώ και το πρώτο rockwave που διοργανώθηκε το 1997, όπως είπα και πιο πάνω, είχε απαγορευτική, για πολλούς, τιμή.

Εκτός των παραπάνω δυσκολιών, υπήρχαν και άλλες δυσκολίες για τις ελληνικές μπάντες, οι οποίες αφορούσαν τις διάφορες μουσικές τάσεις που τότε άρχισαν να εκτοπίζουν το παραδοσιακό heavy metal: H δεκαετία του ’90 συνδέεται με την (εμπορική) παρακμή που αρχίζει να αντιμετωπίζει ο ήχος, αρχικά με την εμφάνιση του thrash στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και, αφετέρου, και κυρίως όμως, με το grunge. Το black metal εκ Σκανδιναβίας στην συνέχεια, κατακλύζει τα μεγάλα περιοδικά, και εκτοπίζει, όχι μόνο το heavy metal αλλά και το παλαιομοδίτικο thrash.
Έτσι, εν τέλει, έχουμε μια δεκαετία που το grunge, το black και διάφορα άλλα υποείδη, κυριαρχούν, και τα παραδοσιακά είδη μένουν, ως ‘ξεπερασμένα’, να στηρίζονται από τα fanzine και τους πιστούς οπαδούς.

Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε προβλήματα των μελών όπως η στρατιωτική θητεία αλλά και την απαξίωση του συνόλου του μεταλλικού κόσμου από το σύνολο των υπόλοιπων αστών (δηλ. τους υπόλοιπους, πλην metal κόσμου): Τη στιγμή που το παραδοσιακό heavy metal στην Ελλάδα διαμόρφωνε την δική του ηρωική, αλλά μοναχική, πορεία στα ‘90s, ο Έλληνας αστός ήθελε να ‘ξεβλαχέψει’ και δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να προβληματιστεί, έτσι οι πίστες με τα γαβγάδικα γέμιζαν, η έπαρση, και η προσκόλληση του Έλληνα στο lifestyle, με την υιοθέτηση προτύπων από περιοδικά τύπου ‘Nitro’, έφτασαν σε δυσθεώρητα χαμηλά στάνταρντ την κενότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Το ελληνικό black ήταν μια φάση που ξεκίναγε τότε, οπότε δεν θα έλεγα ότι επηρέασε τόσο πολύ τα πράγματα στην ελληνική σκηνή, σε βάρος των heavy metal συγκροτημάτων. Ομοίως, και σε εκείνες τις μπάντες τα προβλήματα ήταν τα ίδια πάνω κάτω.

Σε όλη αυτή την κατάσταση, οι Power Crue, για μια περίπου δεκαετία, έδωσαν πολλά, πάρα πολλά, live, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην επαρχία. Το όνομά τους ήταν συνυφασμένο με το live, περισσότερα από κάθε άλλη μπάντα, ειδικά στην πολύ παραγωγική για την μπάντα δεκαετία του ‘90.
Ξεκινώντας από την περίοδο του Alive Again που τους θυμάμαι εγώ (αν και η μπάντα είχε ξεκινήσει να δραστηριοποιείται ήδη αρκετά νωρίτερα), μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 2000, από το ανοιχτό θεατράκι της Αργυρούπολης το 1995 (αν θυμάμαι καλά), στο πρόχειρα (αλλά αυθόρμητα) οργανωμένα ημερήσιο φεστιβάλ με τις 10 περίπου μπάντες στο Χωρίς Ανάσα που ξεκίνησε κατά τις 5 το απόγευμα και τελείωσε στις 2 το πρωί, με τους power crue να κλείνουν με μια διασκευή του One Night in the City μπροστά σε 10 εξουθενωμένα, από την ορθοστασία και το ποτό, άτομα (οι υπόλοιποι είχαν φύγει-το θυμάται κανείς το live αυτό;), στο paranoid, στη συνέχεια, συνεχίζοντας, ως support στους Blitzkrieg το ’96, και στα αμέτρητα live στο An, στο διάστημα τoυ δεύτερου μισού των '90s...
Όλο αυτό το διάστημα, αλλά και μετά, παρέα συνήθως με τους Marauder, οι Power Crue (αλλά και οι άλλες 3 μπάντες που είπα) υπήρξαν ίσως μοναχικοί οδοιπόροι στα δύσκολα αυτά χρόνια των ‘90s… Τη στιγμή που πολλές άλλες μπάντες δεν πήγαιναν παραπάνω από ένα-δύο demo, λόγω των γνωστών προβλημάτων, αλλά και λόγω του ότι ίσως δεν είχαν την επιμονή να συνεχίσουν.

Την μπάντα την πρωτοάκουσα τυχαία κάπου το ’93 όταν ήταν καλεσμένη στην εκπομπή του μακαρίτη Πάνου Ανεστόπουλου στον Ράδιο Επικοινωνία, ο οποίος τότε παρουσίαζε σε καθημερινή βάση εκπομπή με heavy metal θεματολογία αλλά και ελληνόφωνο ροκ, καλώντας παράλληλα και εγχώριες μπάντες. Τότε, είχαν μόλις κυκλοφορήσει το δεύτερο τους demo με τίτλο Alive Again και το παρουσίαζαν, το καλύτερο ίσως demo που έχει βγει από ελληνική μπάντα έως και σήμερα.

Η μπάντα είχε ξεκινήσει ως σχολική με πολλές επιρροές από AC/DC, από τον Μιχάλη Παγώνη στα φωνητικά και τον Γιώργο Πρίτση στις κιθάρες. Τα λοιπά αρχικά μέλη, δεν ξέρω ποια ήταν. Λογικά, στο μπάσο πρέπει να ήταν ο Λευτέρης Παγώνης, ο αδελφός του Μιχάλη.
Το λέω αυτό γιατί προηγουμένως, πριν ακούσω για αυτούς, η μπάντα είχε ήδη συμμετάσχει σε ένα φεστιβάλ στο Ρόδον, και σε ένα αφιέρωμα στην ΕΤ-2 (όπου και μιλάει ο αδελφός του Μιχάλη). Να ‘ναι καλά ο Παγώνης που ανέβασε αυτά τα πανσπάνια ντοκουμέντα. Μπορείτε να δείτε τι γίνεται όταν η μπάντα διασκευάζει το Paranoid, κατά τη διάρκεια του σόου στο Ρόδον…Έτσι ήταν η κατάσταση (κλωτσοπατινάδα), ακόμη και στα πάρτυ των σχολείων και των φροντιστηρίων…Το θυμάμαι, γιατί σε ένα πάρτυ που είχε γίνει στο φροντιστήριο που πήγαινα, μπήκαν metal κομμάτια προς το τέλος, και έγινε ο ανάλογος χαμός…










Φτάνουμε λοιπόν στο 1993 και το Alive Again demo, όπου στα drums έπαιζε ο Άγγελος Τσουκαλάς, ερχόμενος από τους Vice Human, και στο μπάσο κάποιος Κώστας Ματσούκας.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι πολύς κόσμος ερχόταν τότε στα live της μπάντας τότε, μόνο και μόνο για να βλέπει το Άγγελο να παίζει.
Tα Torture, Before the End & Spent on You (ένα speed metal καψουροτράγουδο) έγιναν οι ύμνοι της μπάντας. Ίσως το να πούμε ότι ο Τσουκαλάς έμοιαζε με χταπόδι παίζοντάς το Τοrture, είναι πολύ κοινότυπη έκφραση, όμως δεν έχει καμία δόση υπερβολής. Για πολλούς, οι εκτελέσεις του demo είναι καλύτερες από αυτές του cd που ακολούθησε, εγώ δεν μπορώ να ξεχωρίσω…
Εικόνα

Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποιο κομμάτι ανεβασμένο από το demo στο youtube, το είχε κάνει ο χρήστης cultopaido (είχε ανεβάσει την εκτέλεση του Torture, αλλά το youtube του έκλεισε τον λογαριασμό, οπότε χάθηκε, ανάμεσα σε άλλα, και αυτό).
Όποιος πάντως έχει το demo (Starman, Priamos μήπως;), παρακαλείται να μου στείλει τα κομμάτια να τα ανεβάσω από τον δικό μου λογαριασμό (αν δεν μπορείτε οι ίδιοι).
Μετά την ηχογράφηση του Alive Again, o Ματσούκας αποχώρησε από την μπάντα. Προσωπικά, εγώ δεν τον είδα να παίζει ποτέ live.

Στην θέση του Ματσούκα ήρθε ο Γιώργος Οικονόμου, ο οποίος τότε έπαιζε σε μία πολύ ταλαντούχα μπάντα ονόματι Silver Bullets. Στα live, τις δεύτερες κιθάρες αναλάμβανε ο Θανάσης Μπερτσάτος από τους Powerdrops.
Με αυτή τη σύνθεση (Παγώνης, Πρίτσης, Μπερτσάτος, Οικονόμου, Τσουκαλάς) τους πρωτοείδα στο θεατράκι της Αργυρούπολης το 1995. Οι άλλες μπάντες που συμμετείχαν ήταν οι nightstalker, οι Powerdrops, η μπάντα του Μπερτσάτου, και οι θρυλικοί Vice Human, η πρώτη μπάντα του Τσουκαλά. Περιττό να πω πως, σε εκείνο το live, ο κόσμος θυμόταν μόνο τους Power Crue μετά.
Ακολούθησε εκείνο το live-φεστιβάλ στο Χωρίς Ανάσα με τα 10 συγκροτήματα, στο οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω, με την ίδια σύνθεση, και, προφανώς, αρκετά άλλα τα οποία δεν είχα την δυνατότητα να μάθω, ώστε να πάω. Κάπου στο 1995, μετά από εκείνα τα δύο live, αποχωρεί ο Παγώνης.
Στη θέση του, ο Οικονόμου, προτείνει τον τραγουδιστή που είχε στους Silver Bullets, τον Αλέξη Μπαλακάκη. Με αυτή τη σύνθεση (Μπαλακάκης, Πρίτσης, Μπερτσάτος, Οικονόμου, Τσουκαλάς) η μπάντα οργίασε πραγματικά το διάστημα ’95-’99. Σε κάθε live τους έφευγες αποδεκατισμένος.

Το 1996 έρχονται οι Blitzkrieg στο θρυλικό Paranoid στην Νίκαια, για δύο live.
Όαση το live εκείνο στην φτωχή ελληνική πραγματικότητα. Όποιος έχει το cd Ten, ξέρει ότι το άλμπουμ ανοίγει με το intro Cavo d’ Oro… Ήταν το ξενοδοχείο όπου διέμενε η μπάντα στην Καστέλλα (υπάρχει φυσικά ακόμη και σήμερα)...
Στους Blitzkrieg λοιπόν, support θα ήταν οι Power Crue την μία ημέρα, την άλλη ήταν οι Marauder.
Μετά το τέλος του live, ο drummer των Blitzkrieg αφού είχε δει τον Τσουκαλά να παίζει είπε: ‘Όταν γυρίσω στην Αγγλία, θα κόψω τα χέρια μου’.

Με αυτή τη σύνθεση η μπάντα ηχογράφησε το The Sign of Rage το 1996, ένα από τα πρώτα άλμπουμ από ελληνική μπάντα που κυκλοφόρησε σε cd. Το cd πρέπει να εξαφανίστηκε σε χρόνο dt, ήταν τέτοιος ο πάταγος που έκανε. Φανταστείτε, χωρίς internet και σχεδόν χωρίς καμία απολύτως στήριξη…
Για ελληνική μπάντα τότε, το να βρεθεί ένας αξιοπρεπής τραγουδιστής ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο Παγώνης ήταν πραγματικά κάτι σαν αξιοθέατο με το εύρος της φωνής που διέθετε. Έτσι η αποχώρησή του δημιούργησε ερωτηματικά, αλλά ο Μπαλακάκης κατόρθωσε, ωστόσο, να μην φανεί το κενό του Παγώνη.
Ίσως τεχνικά να μην ήταν στο επίπεδο του Παγώνη, τραγουδούσε όμως περισσότερο παθιασμένα και ήταν πολύ πιο πληθωρικός στην σκηνή από τον στατικό Παγώνη. Έτσι, πολύ γρήγορα ο κόσμος φάνηκε να εξοικειώνεται με την νέα σύνθεση. Η μπάντα δούλευε πολύ, και έτσι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα κυριολεκτικά ‘σκότωνε’.
Εκτός των άλλων, οι Power Crue διέθεταν και το look των μεγάλων μπαντών. Ήταν δηλαδή απίστευτα δουλεμένη και προβαρισμένη μπάντα, αλλά διέθετε και την σχετική chains & leather εμφάνιση… Σε μια άλλη ανεπτυγμένη χώρα της κεντρικής Ευρώπης, σίγουρα θα μπορούσε να ξεκινήσει περιοδείες στον συγκεκριμένο χώρο. Όμως εδώ;

Το The Sign of Rage κυκλοφορεί λοιπόν το 1996, και ήταν ένα άλμπουμ πραγματικά σοκαριστικό για τα τότε ελληνικά δεδομένα, για την ωμότητα και την παραγωγή του. Οι επιρροές από Accept, Running Wild & Manowar ήταν εμφανέστατες, και η παραγωγή εξαιρετική για τα στάνταρντ της εποχής, όπως είπα, άφηνε να ξεδιπλωθούν όλες οι δυνατότητες της μπάντας. Η ηχογράφηση και παραγωγή κόστισαν 1.500.000 δρχ τότε, συνολικά… Αυτό, για όποιον έχει απορία και ενδεχομένως να παραπονιέται αν πιστεύει ότι η επένδυσή του δεν πιάνει τόπο. Ανεξαρτήτως εξωτερικών συνθηκών και δυσκολιών επομένως, το αποτέλεσμα έπρεπε να βγει καλό, και βγήκε. Η μπάντα ίσως τελικά ποτέ να μην έκανε απόσβεση των χρημάτων της, όμως το άλμπουμ αντέχει, όσο λίγα άλμπουμ από εγχώριες μπάντες, στο χρόνο. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα αυτής της ισοπεδωτικά σκληρής προσπάθειας.
Συνθέσεις που σου έμεναν καρφωμένες στο μυαλό, κιθάρες και τύμπανα που κατεδάφιζαν πολυκατοικίες. Ένα πραγματικό heavy metal όργιο. Ίσως το άλμπουμ αυτό να είναι το Heart of Darkness της ελληνικής σκηνής…

Εικόνα
Οι εκτελέσεις των Torture, Before the End, Spent on You συναγωνίζονται αυτές του demo, ενώ το άλμπουμ έχει ακόμη ένα κλασικό, πλέον, κομμάτι, το Forever. Που έμελλε ίσως να γίνει, μαζί με το Stay Heavy, και το πιο κλασσικό τραγούδι της μπάντας. 7 κομμάτια, όλα κλασικά σήμερα...











Ακολούθησε μια καταπληκτική και υπεπαραγωγική τριετία σε live, ώσπου το ’99 (αν δεν κάνω λάθος) ο Μπαλακάκης και ο Τσουκαλάς αποχώρησαν από την μπάντα. Ο Μπαλακάκης το είχε ανακοινώσει ότι θα πήγαινε στους Spitfire, ήταν εξ’ αρχής βραχύβια η παραμονή του στους Power Crue. Οι λόγοι αποχώρησης του Τσουκαλά, άγνωστοι σε εμένα.
Το δύσκολο ρόλο του αντικαταστάτη του Μπαλακάκη ανέλαβε ένας νεαρός ο οποίος έπαιζε τότε σε μία τυπική hellowinική power metal μπάντα, τους Sharpness. Το όνομά του ήταν Γιώργος Ροδόπουλος. Τα τύμπανα ανέλαβε ο Γιώργος Χρήστου (νομίζω από τους Powerdrops).
Οι τρεις (Πρίτσης, Μπερτσάτος, Οικονόμου) αποτελούν έως και σήμερα τον σταθερό πυρήνα της μπάντας, και, πλέον, με την προσθήκη του Ροδόπουλου και του Χρήστου η μπάντα ηχογραφεί το δεύτερό της άλμπουμ Stay Heavy. Το άλμπουμ συνδύαζε τους judas priest του screaming σε παραγωγή, περασμένο μέσα από μία περισσότερο motorhead, και speed metal αισθητική . Αυτό δηλαδή που πολλές μπάντες προσπαθούν να κάνουν σήμερα, για τους power crue ήταν το αυθόρμητο πέρασμα από τον ήχο του The Sign of Rage σε μια πιο (εν έτη 1999) nwobhm πραγματικότητα.

Εικόνα

Προσωπικά, το άλμπουμ άργησα να το εκτιμήσω, σήμερα όμως αν με ρωτήσεις μπορώ να πω πως ήταν άξιος (και ίσος ισάξιος) συνεχιστής του The Sign of Rage. To ομώνυμο του δίσκου είναι πλέον ο ύμνος της μπάντας, αλλά ξεχωρίζω επίσης το We Against Us με το ξυραφένιο riff και το υπέροχο ρεφρέν, το σκοτεινό Dark Path, το Never Again, και το ‘με θυμάσαι ρε πούστη;’ Song of Revenge, όπως αρέσκονται να το προλογίζουν οι ίδιοι…









Ένα άλμπουμ, εν γένει, κλασσικό σήμερα. Σε μια εποχή, αρχές της δεκαετίας του ’00 που άρχισε να μεσουρανεί το ‘λαμπερό’ europower, τι δουλειά τώρα είχε, ανάμεσα στις ποπ μελωδίες, ένα άλμπουμ με ‘βρώμικη’ παραγωγή και μία μπάντα που έπαιζε κάτι σαν μεταξέλιξη του nwobhm; Για το αν στηρίχτηκε από τον τύπο επομένως κλπ, μην τα ξαναλέμε. Φωτεινή εξαίρεση φυσικά κάποια fanzine (τα γνωστά της εποχής).
Κάπου από εκεί μετά, έχασα κάποια live τους σίγουρα. Mε στρατιωτικές και άλλες υποχρεώσεις…Ο Ροδόπουλος πρέπει να έφυγε από την μπάντα γύρω στο 2002 με 2003, καθώς θα έπρεπε να φύγει εκτός Αθήνας, ως λιμενικός υπάλληλος (αν δεν κάνω λάθος).
Το 2005 ωστόσο, η μπάντα συνεχίζει ακάθεκτη με το Night…mares. Όταν βγαίνει ένα άλμπουμ είναι ίσως λίγο δύσκολο να εκτιμήσεις την αξία του. Αυτό που δεν αξιολογείται εκείνη τη στιγμή, όταν ένα άλμπουμ κυκλοφορεί, είναι η πορεία και η αντοχή στο χρόνο. Τα φωνητικά πλέον έχει αναλάβει ο Μπερτσάτος, και στα drums είναι ο τραγουδιστής των tsopana rave, ο Δημήτρης Καλαντζής.


Εικόνα

Η μπάντα καταφέρνει για άλλη μια φορά να προσφέρει μια γερή δόση heavy metal με ψήγματα από speed. Οι ξυραφένιες ρυθμικές και το μπετόν-αρμέ rhythm section εν γένει, κυριαρχούν στο άλμπουμ.
Συνθετικά, η μπάντα ίσως και να μην καταφέρνει να αγγίξει τα στάνταρντ των προηγούμενων άλμπουμ, αλλά το Blind Believers, με το ογκώδες riff, γίνεται από τα κλασσικά κομμάτια τους.





Ακολουθεί μια περίοδος σιωπής. Η μπάντα έχει ήδη αλλάξει 4 τραγουδιστές, και από το 2006 έως το 2010 τη θέση στα φωνητικά επιπλέον παίρνουν ο Σακελλίου (που πέρασε και από Blind Justice) και ο Παπαδόπουλος των Stendor, κανείς όμως από τους δύο δεν καταφέρνει να στεριώσει και να ηχογραφήσει κάτι. Ο Παπαδόπουλος ίσως λόγω της απόστασης, μιας και είναι στρατιωτικός, και το περισσότερο διάστημα ήταν εκτός Αθήνας.

Ήταν η περίοδος που η μπάντα το σκεφτόταν, να μην συνεχίσει. Τελικά, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Κάπου στο 2009, στο ρόλο του τραγουδιστή βρίσκεται ο νεαρός Κώστας Τόκας από τους Silent Rage. Οι Power Crue πρόβαραν τότε στα The Music House studios, όπου πρόβαραν και οι Silent Rage, και κάπως έτσι βρέθηκε ο Τόκας…Ένας τραγουδιστής ξεκάθαρα με πιο power ικανότητες στη φωνή, και πιο κοντά, σε χροιά, στον Ροδόπουλο, αν και του Τόκα η φωνή ήταν πιο ‘καθαρή’ και πιο δουλεμένη.

Η μπάντα έχει ήδη έτοιμα μερικά νέα τραγούδια, όπως το Mental Pestilence το οποίο αρχικά είχε ερμηνευθεί από τον Παπαδόπουλο (νομίζω πως είναι και δική του σύνθεση), και το Modern Tyranny. Ωστόσο, στο ‘Wreck…’, το άλμπουμ που ακολούθησε, o Τόκας απογείωσε τα κομμάτια με την ερμηνεία του.
Στα drums τώρα ήταν ο Τάκης ‘Animal’, από τους Metal Edge και Ολέθριο Ρήγμα…
To 2010, σε ένα φεστιβάλ της high voltage με ελληνικές μπάντες στο Bat City, είχα αποφασίσει να τους πλησιάσω για να κάνουμε μαζί το The Sign of Rage σε βινύλιο.



Το είχα επιλέξει να είναι η πρώτη κυκλοφορία του label μου. Τα φέρνει κάπως περίεργα η ζωή πολλές φορές, αφού η πρώτη μου επιλογή αφορούσε άλλη ελληνική μπάντα. Αλλά αφού δεν προχώρησε το θέμα, πήγα στην επόμενη επιλογή, που δεν ήταν άλλη παρά το The Sign of Rage.


Πριν καν τελειώσουμε την πρώτη μπύρα με τον Πρίτση, συμφωνούμε. Ήταν Ιούνιος του 2010. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, πρώτη του μηνός, το βινύλιο ήταν στα χέρια μου.

Εικόνα

Την επομένη, η μοίρα θα έπαιζε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Ο Ροδόπουλος σκοτώνεται σε δυστύχημα σε ένα περιφερειακό δρόμο έξω από την Πάτρα, κοντά στην οποία ήταν η μετάθεσή του (όπως είπα, ήταν λιμενικός). Το σοκ απερίγραπτο και η απώλεια ανυπολόγιστη, ακόμα και για εμένα που δεν το ήξερα το παιδί.
Πλέον, η μπάντα, από τότε και στο εξής, θα έπαιζε και για τον Ροδόπουλο.
Το 2011, η μπάντα δίνει το πρώτο της live έπειτα από τον χαμό του αείμνηστου Ροδόπουλου. Με τον Τόκα στη φωνή και τον Animal πλέον, στα τύμπανα. Ήταν ως support στους Grim Reaper, σε ένα live του Ξήγα, στο An (οι άλλες μπάντες ήταν οι ragenheart και οι clairvoyant). Στο live, συμμετείχε και ο Παπαδόπουλος σε δύο κομμάτια, ένα εκ των οποίων το Mental Pestilence. Ήταν η τελευταία φορά που θα έπαιζε με τους Power Crue, καθότι στη συνέχεια ο τραγουδιστής της μπάντας θα είναι σε μόνιμη βάση ο Τόκας. Ο Παπαδόπουλος μάλιστα, θα έφευγε το ίδιο βράδυ για την Σπάρτη, όπου θα έπρεπε το επόμενο πρωί, με το εγερτήριο, να είναι παρών στη δουλειά του, στο στρατόπεδο.

Ακολουθεί, από εκεί και πέρα, μια πολύ δημιουργική περίοδος δεύτερης νιότης για την μπάντα με τη σύνθεση αυτή. Με τον Τόκα στη φωνή και τον Animal πλέον, στα τύμπανα, το line-up οριστικοποιείται.
Το 2011, παίζουν και στο Up the Hammers για πρώτη φορά.



Τέλη του ’11, η μπάντα τελειώνει τις ηχογραφήσεις για το Wreck the Eternal Tyranny, και με ρωτούν αν θέλω να το κυκλοφορήσω. Το ‘ναι’, το είπα πριν τελειώσει η ακρόαση.
To Wreck… από τις πρώτες στιγμές της ακρόασης διαλύει τις όποιες αμφιβολίες για το πώς θα ακούγεται η μπάντα 7 χρόνια μετά την τελευταία της κυκλοφορία, την οποία μάλιστα πολλοί είχαν για ξεγραμμένη.

Εικόνα


Τα Mental Pestilence, Chessboard Soldiers, Modern Tyranny, Conqueror of Souls είναι καταιγιστικά, και δείχνουν την μουσική προσέγγιση της μπάντας σε έναν καλπάζον heavy metal ήχο, με εμφανείς επιρροές και από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, πλέον. Η πνοή ζωής που έδωσε στην μπάντα η υπέροχη φωνή του Τόκα ήταν αδιαμφισβήτητη. Οι Power Crue είχαν δημιουργήσει ακόμη ένα από τα κορυφαία άλμπουμς που έχουν βγει ποτέ από ελληνική μπάντα.









Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 12 Ιουλίου του 2012 σε cd, και, λίγες ημέρες αργότερα, τους ακολουθώ στο Power of the Night στην Κύπρο, όπου έπαιξαν μαζί με Dark Quarterer, Praying Mantis, Cloven Hoof. Λόγω κάποιων γεγονότων τότε με τον Russ North, ενώ ήταν να παίξουν πριν τους Cloven Hoof, ήταν στην ουσία οι headliners της δεύτερης βραδυάς.
Το 2013, αν θυμάμαι καλά την ημερομηνία, η μπάντα παίζει στην Πάτρα, πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, και για πρώτη φορά μοιράζονται τη σκηνή μαζί με τους SARISSA και τους MARAUDER. Θυμάμαι στον πηγαιμό που σταματήσαμε και από το σημείο του δυστυχήματος του αείμνηστου Ροδόπουλου.

Το 2014, έπειτα από επικοινωνία με τα παιδιά του Metal Cova, ενός φεστιβάλ στην Βαρκελώνη, κανονίζουμε να παίξουν εκεί, μαζί με Mindless Sinner & Battle Axe. Το πρώτο από τα δύο, ως τώρα, live της μπάντας στο εξωτερικό (το δεύτερο ήταν το 2017 στο Βερολίνo (μαζί με Marauder & Inner Axxis, το 2017)...Εκδρομή με τους power crue σημαίνει ατελείωτος χαβαλές. Και οκ, δεν μπορώ να αναφέρω δημόσια όλα τα σκηνικά που έγιναν κατά την διάρκεια...
Οι αειθαλείς έφηβοι όμως παραμένουν παιδιά μέχρι που θα ανέβουν στη σκηνή. Εκεί τα πάντα αλλάζουν. Μου έκανε εντύπωση που το κοινό στο τέλος του live φώναζε ρυθμικά το όνομα της μπάντας, παρότι έπαιζαν νωρίτερα και από Battle Axe & από Mindless Sinner.



Ακολούθησαν μερικά ακόμη σημαντικά live, όπως support σε Riot, Jag Panzer και headliners στο βραχύβιο Metal From Hellas.
Ο δημιουργικός οίστρος δεν έχει σταματημό, και έτσι η μπάντα διοργανώνει και συμμετέχει στο Wreck Athens fest, νομίζω το 2014 για πρώτη φορά, με συμμετοχές αποκλειστικά από ελληνικά συγκροτήματα, και εκείνους φυσικά ως headliners. Τον δεύτερο χρόνο διοργανώνει και το Wreck Macedonia fest στην Βόρεια Ελλάδα. To φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε σερί 3 χρονιές, μέχρι και το 2016.
Το 2015, κυκλοφόρησε, και το πρώτο της live DVD με τίτλο Alive Again το οποίο πρωτοδιανέμεται στο Wreck Athens. Ο τίτλος, κάτι παραπάνω από συμβολικός.
Ακολούθησαν κάποια live ακόμη, με σημαντικότερο αυτό στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 2017, όπως είπα και πιο πάνω...



Στο μεταξύ, μέσα στο 2017 ολοκληρώνονται οι ηχογραφήσεις του νέου άλμπουμ, του Excileocis.

Το άλμπουμ κυκλοφορεί τελικά στην Ελλάδα σε φυσική μορφή το 2018, και αποτελεί μια στροφή της μπάντας σε πιο power/progressive μονοπάτια, με τον τραγουδιστή Κώστα Τόκα να συμβάλλει αποφασιστικά στη σύνθεση. Το mastering γίνεται στα θρυλικά Abbey Road studios, ενώ τα drums έχει αναλάβει ο Φώτης από τους Septic Flesh, ως session…Σε σημεία συμμετέχει ως narrator και ο Ρίτσι Μέλβιλ, ο οποίος, για ένα φεγγάρι ήταν και μπασίστας στους Εξόριστους (δεν ξέρω αν είναι ακόμη)…

Εικόνα

Το άλμπουμ είναι concept και μουσικά είναι το πιο σκοτεινό, και το πιο ατμοσφαιρικό άλμπουμ απ’ ό,τι έχει κάνει η μπάντα ως σήμερα. Διηγείται μια φανταστική ιστορία με θέμα την φιλία του Ιησού και του Ιούδα, οι οποίοι ξαναζούν στο σήμερα... Οπωσδήποτε ξενίζει σε ό,τι έχουν κάνει ως τώρα οι POWER CRUE, καθώς δεν μοιάζει με τις προηγούμενες δουλειές τους. Είναι οπωσδήποτε θεατρικό και δραματικό, αλλά και πολύ τεχνικό παράλληλα, και σε αυτό βοηθούν η υπέροχη φωνή του Τόκα, και η πληθωρική κιθαριστική δουλειά, σε συνδυασμό με τα θηριώδες παίξιμο στα τύμπανα του Φώτη…






Αυτή είναι η ιστορία μέχρι στιγμής… Οι POWER CRUE πορεύτηκαν μέσα στο χρόνο, περνώντας από όλες τις φάσεις της ελληνικής σκηνής, και συνεχίζουν ακάθεκτοι…Αναμένουμε την συνέχεια…
Advancing Yokeda:
Ενδεχομένως η πιο ελιτίστικη και απροσπέλαστη μορφή τέχνης να περνά μέσα από λιτές απέριττες φόρμες. Αυτές που η πλειοψηφία θα αγνοήσει ή περιφρονήσει σαν απλοϊκότητα. Εκεί άλλωστε δε στηρίζεται και το 'αληθινό heavy metal'?
Άβαταρ μέλους
Starman
Δημοσιεύσεις: 1488
Εγγραφή: Παρ 02 Νοέμ 2018, 14:09
Τοποθεσία: ATHENS

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Starman »

Τεράστιο ποστ, που δίνει όμως αρκετές πληροφορίες για τη μπάντα και λεπτομέρειες που δεν υπήρχε περίπτωση να μάθουμε από αλλού παρά μόνο από κάποιον που είναι δίπλα τους. Μου κάνει εντύπωση που η τελευταία τους δουλειά είναι αυτοχρηματοδοτούμενη και δεν κυκλοφόρησε από κάποια εταιρεία. Όπως και να το δεις είναι πισωγύρισμα για τη προώθησή του. Ουσιαστικά μόνο από εσένα και τους ίδιους μπορεί να βρεθεί.
Άβαταρ μέλους
Aphelian
Δημοσιεύσεις: 555
Εγγραφή: Παρ 03 Αύγ 2018, 13:19

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Aphelian »

Πολυ ωραιο ποστ με πολλες πληροφοριες, εγω την μπαντα την γνωρισα με το Stay Heavy οταν τους ειχα δει σε ενα Live που ειχα παθει πλακα με τον Οικονομου στο μπασο (ημουν ~16-17 χρονων και μπασιστας).
Την μπαντα την "εχασα" απο τοτε που μπηκε ο Τοκας, ενω ειναι πολυ "σωστος" τραγουδιστης, δεν την παλευω τη φωνη του στη μπαντα με τιποτα, ειναι πολυ "λουλουδατος" για εμενα. Τους εχω δει 2 φορες απο τοτε, ειναι σταθερη αξια για Live.
Άβαταρ μέλους
Cursed
Δημοσιεύσεις: 116
Εγγραφή: Τετ 10 Οκτ 2018, 13:00

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Cursed »

Ωραίο το πόστ για Power Crue.

Το Sign of rage ήταν όντως ωραίο CD, σταμάτησα να τους παρακολουθώ μετά το (κατά την γνώμη μου μέτριο Stay Heavy).
Με ενοχλούσε πάντα που είχαν ένα ''ανάλαφρο στυλάκι'' τύπου κάνουμε χαβαλέ, ποζάρουμε με γκριμάτσες κτλ., αλλά περί ορέξεως...

Επίσης 2-3 πραγματάκια που εντόπισα.

Από το 1988 υπήρξε ''άνθηση στις metal συναύλιες (Destruction, Kreator, Sodom, D.R.I.) κτλ
Αρχές δεκαετιας 90 πάλι πολύ πράμα (King Diamond, Annihilator, Candlemass, Napalm Death).
Aπό το ΄93 και μετά το ΡΟΔΟΝ είχε πολύ μέταλλο..οπότε καλό θα ήταν να μην λέμε πως το metal κοινό ''διψούσε'' για συναυλίες και το κάλυψαν οι συγκεκριμένες μπάντες...
Λαιβακια τέτοιου τύπου πάντα γινόντουσαν σε πλατείες, σε θέατρα και σε κάποιους χώρους τύπου ΑΝ και NEXT.

Το 1ο Rockwave, ονομάστηκε τότε Rock of Gods έγινε το 1996.

Όχι, το Sing of Rage δέν ήταν το πρώτο άλμπουμ από ελληνική μπάντα σε CD (βλέπε Sarissa, Wisdom).

Επίσης, η παραγωγή του ΔΕΝ ήταν σοκαριστική. Ωμή ΝΑΙ ήταν.

Ωραίο πόστ πάντως με πολλές λεπτομέρειες κάντε και άλλα για ελληνικά συγκροτήματα του τότε όποιος μπορεί και έχει χρόνο.
Άβαταρ μέλους
apeitharxos
Δημοσιεύσεις: 836
Εγγραφή: Σάβ 20 Απρ 2019, 16:18

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από apeitharxos »

Γι' αυτό είπα 'από τις πρώτες κυκλοφορίες σε cd', δεν είπα η πρώτη γιατί δεν μπορούσα να ξέρω με σιγουριά...

Όπως και να το κάνουμε, υπήρχε μια δίψα και προσμονή για παραπάνω συναυλίες. Για τα live που αναφέρεις, μην ξεχνάς ότι τότε ο διαχωρισμός κλασικομεταλλάδων-θρασάδων ήταν πιο έντονος, οπότε για τους κλασικομεταλλάδες οι sodom, οι destruction, οι napalm death κλπ ίσως να μην έλεγαν και τίποτε (προσωπικά, ούτε τότε, ούτε σήμερα θα έβλεπα αυτές τις μπάντες).
Annihilator πάλι, είχαν έρθει νωρίς, νομίζω το '90. Και οι Candlemass νομίζω πριν το '93.
Εγώ Accept θυμάμαι το '93, πρώτη φορά στην Ελλάδα, Dio σε ένα τριπλό live στο Ρόδον (που δεν είχα πάει), νομίζω το '95?. Επίσης mercyful Fate σε ένα live που ήρθαν μετά που είχαν βγάλει το In the Shadows, και σχεδόν έπαιξαν instumental γιατί ο King Diamond δεν μπορούσε να τραγουδήσει εκείνη τη μέρα, και υποσχέθηκαν ότι θα ξαναέρχονταν του χρόνου, με όσους είχαν πληρώσει ήδη εισιτήριο να ξαναμπαίνουν δωρεάν (όμως αυτό δεν έγινε ποτέ τελικά)...
Όπως και αν έχει, αυτά ήταν 1-2 live το χρόνο, το πολύ.
Από το '97 και μετά είδαμε Gamma Ray (πολυαναμενόμενη λόγω του Land of the Free), Angra (στη Holy Land περιοδεία), Stratovarious (στο Dreamspeace άλμπουμ), Paradise Lost (στο Icon άλμπουμ), Virgin Steele+Riot+Stigmata (προς τα τέλη της δεκαετίας). Γενικώς, αρκετά περισσότερες στο δεύτερο μισό (ειδικά μετά το Rock of Gods, αλλά όχι κάθε Σ/Κ, όπως είναι σήμερα)
Επίσης, είχαν έρθει και οι Sepultura το '95 νομίζω για πρώτη φορά, αλλά πάλι δεν ήταν ένα live που πήγα (ήταν και περιορισμένα τα χρήματα τότε, τα κρατούσαμε για αυτά που θέλαμε πάρα πολύ).
Σήμερα χαλαρά πας σε 10 τη χρονιά, αν βαστάει η τσέπη σου, βάλε και τα 2-3 ετήσια φεστιβάλ, και βάλε και τις ελληνικές μπάντες που μπορεί να βρεις κάθε Σ/Κ κάποιο live...Τότε ήταν 4-5 μπάντες κλασικού metal, παίζανε μεν αρκετά συχνά, αλλά με τίποτε δεν μιλάμε για την σημερινή συχνότητα.
Cursed έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 10:59
Ωραίο πόστ πάντως με πολλές λεπτομέρειες κάντε και άλλα για ελληνικά συγκροτήματα του τότε όποιος μπορεί και έχει χρόνο.
Καλή ιδέα, θα προσπαθήσω να κάνω το ίδιο και για τους MARAUDER, οι οποίοι έχουν ανάλογη ιστορία, και θα μπορούσε να είναι εφικτό κάτι τέτοιο, καθώς μιλάω με τον Ανδρέα. Με τους POWER CRUE μου βγήκε πιο εύκολα, γιατί τους είχα ζήσει από κοντά τα τελευταία χρόνια, οπότε όσες πληροφορίες ήθελα, τις είχα εύκολες. Με τους MARAUDER θα πρέπει να μιλήσω λίγο πρώτα...
Starman έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 09:32 Μου κάνει εντύπωση που η τελευταία τους δουλειά είναι αυτοχρηματοδοτούμενη και δεν κυκλοφόρησε από κάποια εταιρεία. Όπως και να το δεις είναι πισωγύρισμα για τη προώθησή του.
Την προώθηση και κυκλοφορία είχε αναλάβει ο Μάκης Τσελέντης, μεταξύ άλλων και ηχολήπτης της περιοδείας των Sepultura, και ηχολήπτης της μπάντας μέχρι πρότινος, και παραγωγός στο άλμπουμ, ο οποίος διαχειριζόταν και την Metal Breed Records, και μέσω αυτής θα έβγαινε το άλμπουμ (είχε ήδη βγει digital από αυτήν). Το θέμα είναι ότι έγιναν κάποια σκηνικά με τον άνθρωπο ο οποίος δεν τους φέρθηκε ντόμπρα και επαγγελματικά, και τα οποία δεν μπορώ να αναφέρω δημόσια, και έτσι η μπάντα αναγκάστηκε να το βγάλει αυτοχρηματοδοτούμενο...
Advancing Yokeda:
Ενδεχομένως η πιο ελιτίστικη και απροσπέλαστη μορφή τέχνης να περνά μέσα από λιτές απέριττες φόρμες. Αυτές που η πλειοψηφία θα αγνοήσει ή περιφρονήσει σαν απλοϊκότητα. Εκεί άλλωστε δε στηρίζεται και το 'αληθινό heavy metal'?
Άβαταρ μέλους
Cursed
Δημοσιεύσεις: 116
Εγγραφή: Τετ 10 Οκτ 2018, 13:00

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Cursed »

Λόγω ηλικίας παρακολούθησα πολλές metal συναυλίες στην Αθήνα.
Ο διαχωρισμός που αναφέρεις επικό-θράς κτλ ΝΑΙ, όντως υπήρχε, αλλά και πάλι δεν το βίωνες στην έξω ζωή (κλαμπς) μόνο σε γνωστό περιοδικό διάβαζες τέτοιες μπαρούφες.

Οι Candlemass ήρθαν το 89 στο ΡΟΔΟΝ.
Μην ξεχνάμε και Fates Warning με Sanctuary.

Το 1992 βλέπουμε MANOWAR.

SEPULTURA το 1992 και GAMMA RAY το 1991.
VIRGIN STEELE το 1996 στο ΡΟΔΟΝ και MERCYFUL FATE το ίδιο.
ΝΑΙ, όντως είχε θέμα στην φωνή του εκείνο τα βράδυ, αλλά ο κόσμος γούσταρε τρελλά.

Ωραία θα είναι για MARAUDER. Τσέκαρε το και εφόσον έχεις label κάνε την καλή να βγούνε τα 2 πρώτα ντέμο σε βινύλιο.
Επίσης και μια αναφορά για CRUSH και για RUST θα ήταν ωραία.
Άβαταρ μέλους
Zippo190
Δημοσιεύσεις: 6912
Εγγραφή: Σάβ 30 Δεκ 2017, 22:12

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Zippo190 »

Απίστευτο εγκυκλοπεδικο ποστ θα το διαβάσω με την πρώτη ευκαιρία
@CountRaven δεν ήθελα να το πω αλλά με αναγκάζεις, μια κλανιά του Adams και μια έστω και λάθος νότα από το μπάσο του Demaio εξαϋλώνουν 20 Prequelle στην καθισιά τους.
Άβαταρ μέλους
apeitharxos
Δημοσιεύσεις: 836
Εγγραφή: Σάβ 20 Απρ 2019, 16:18

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από apeitharxos »

Cursed έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 14:41
Ο διαχωρισμός που αναφέρεις επικό-θράς κτλ ΝΑΙ, όντως υπήρχε, αλλά και πάλι δεν το βίωνες στην έξω ζωή (κλαμπς) μόνο σε γνωστό περιοδικό διάβαζες τέτοιες μπαρούφες.
Χαχαχα!!! Επέτρεψέ μου να διαφωνήσω ως προς τον χαρακτηρισμό, αλλά οκ, ο καθένας το βλέπει από την δική του σκοπιά.
Το έχουμε εξαντλήσει το θέμα πάντως σε τόπικ που είναι κλειδωμένο, οπότε εκεί μπορείς να διαβάσεις τις απόψεις πολλών συμφορουμιτών. Αλλά μιλάμε λίγο, είναι η αλήθεια, για αυτόν τον διαχωρισμό εκεί...Τέλος πάντων, για τα γούστα μου, τότε και τώρα, πολλές thrash μπάντες δεν θα τις έβλεπα (τις underground old school thrash, με περισσότερη δίψα είναι η αλήθεια).
Επίσης, δεν ήταν μόνο το περιοδικό που έκανε τον διαχωρισμό, ήταν και τα fanzine, αυτά με πολύ περισσότερο φανατισμό...
Ας μην γράψω πώς αυτοπροσδιοριζόταν ένα συγκεκριμένο στην πρώτη σελίδα του (δεν το αναφέρω για να μην οξυνθούν πάλι τα πνεύματα από το τίποτε... όχι τίποτε άλλο, είναι και γαμώ τα άτομα ο ιδιοκτήτης του)...
Ναι, στα κλαμπς δεν υπήρχε αυτή η αντιπαλότητα, στις συζητήσεις όμως, πολλές φορές, το βίωνες...
Cursed έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 14:41 VIRGIN STEELE το 1996 στο ΡΟΔΟΝ
Θυμάμαι πρώτα στο ΟΑΚΑ τους VS με Venom, αυτό το live πότε ήταν;
Την επομένη νομίζω, ήρθαν δεύτερη φορά στο Ρόδον, στα πλαίσια της προώθησης του Invictus και καπάκι πάλι την επόμενη με Riot & Stigmata...
Advancing Yokeda:
Ενδεχομένως η πιο ελιτίστικη και απροσπέλαστη μορφή τέχνης να περνά μέσα από λιτές απέριττες φόρμες. Αυτές που η πλειοψηφία θα αγνοήσει ή περιφρονήσει σαν απλοϊκότητα. Εκεί άλλωστε δε στηρίζεται και το 'αληθινό heavy metal'?
Άβαταρ μέλους
Cursed
Δημοσιεύσεις: 116
Εγγραφή: Τετ 10 Οκτ 2018, 13:00

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Cursed »

apeitharxos έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 15:01
Cursed έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 14:41
Ο διαχωρισμός που αναφέρεις επικό-θράς κτλ ΝΑΙ, όντως υπήρχε, αλλά και πάλι δεν το βίωνες στην έξω ζωή (κλαμπς) μόνο σε γνωστό περιοδικό διάβαζες τέτοιες μπαρούφες.
Χαχαχα!!! Επέτρεψέ μου να διαφωνήσω ως προς τον χαρακτηρισμό, αλλά οκ, ο καθένας το βλέπει από την δική του σκοπιά.
Το έχουμε εξαντλήσει το θέμα πάντως σε τόπικ που είναι κλειδωμένο, οπότε εκεί μπορείς να διαβάσεις τις απόψεις πολλών συμφορουμιτών. Αλλά μιλάμε λίγο, είναι η αλήθεια, για αυτόν τον διαχωρισμό εκεί...Τέλος πάντων, για τα γούστα μου, τότε και τώρα, πολλές thrash μπάντες δεν θα τις έβλεπα (τις underground old school thrash, με περισσότερη δίψα είναι η αλήθεια).
Επίσης, δεν ήταν μόνο το περιοδικό που έκανε τον διαχωρισμό, ήταν και τα fanzine, αυτά με πολύ περισσότερο φανατισμό...
Ας μην γράψω πώς αυτοπροσδιοριζόταν ένα συγκεκριμένο στην πρώτη σελίδα του (δεν το αναφέρω για να μην οξυνθούν πάλι τα πνεύματα από το τίποτε... όχι τίποτε άλλο, είναι και γαμώ τα άτομα ο ιδιοκτήτης του)...
Ναι, στα κλαμπς δεν υπήρχε αυτή η αντιπαλότητα, στις συζητήσεις όμως, πολλές φορές, το βίωνες...
Cursed έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 14:41 VIRGIN STEELE το 1996 στο ΡΟΔΟΝ
Θυμάμαι πρώτα στο ΟΑΚΑ τους VS με Venom, αυτό το live πότε ήταν;
Την επομένη νομίζω, ήρθαν δεύτερη φορά στο Ρόδον, στα πλαίσια της προώθησης του Invictus και καπάκι πάλι την επόμενη με Riot & Stigmata...
Κανένα πρόβλημα για τα παραπάνω, εννοείτε ο καθένας το βλέπει από την δικιά του σκοπιά.

Πρώτη φορά ήρθαν οι VIRGIN STEELE στο ΡΟΔΟΝ το 1996 και αν θυμάμαι καλά support ήταν οι γερμανοί POVERTY'S NO CRIME.

Στο ΟΑΚΑ (το φεστιβαλ του METAL INVADER) με VENOM ήταν η 2η φορά, μετά δεν τους έχω ξαναδεί μιάς και από το Marriage No2 για μένα χάλασαν...
Άβαταρ μέλους
Celephais
Δημοσιεύσεις: 243
Εγγραφή: Παρ 25 Μάιος 2018, 01:24

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Celephais »

[mention]apeitharxos[/mention] πολύ καλό post με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Μια από τις καλύτερες συναυλικές μου εμπειρίες μέχρι και σήμερα, ήταν όταν τους είδα στο Αγρίνιο στο Club Dewars πιθανά στις αρχές του 2000. Μεγάλη δίψα ο μεταλλικός κόσμος της επαρχίας θυμάμαι.
Άβαταρ μέλους
RedSharks
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Τετ 12 Σεπ 2018, 10:25

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από RedSharks »

Πολύ ενδιαφέρον post και ήταν κάτι που νομίζω έλειπε από το internet, δηλαδή να υπάρχει κάπου ολόκληρη η ιστορία της μπάντας σε τέτοιο βαθμό λεπτομέρειας. Μόνη μου ένσταση ο κατά τη γνώμη μου υπερβολικός ισχυρισμός ότι τη δεκαετία του 90 «ο κόσμος διψούσε για live και επειδή δεν έρχονταν αρκετά ξένα συγκροτήματα, το κενό το κάλυπταν κυρίως 5 συγκεκριμένες Ελληνικές μπάντες». Ούτε το κενό ήταν τόσο μεγάλο από το 92-93 και μετά, ούτε οι μπάντες ήταν μόνο αυτές οι 5 (αν και δέχομαι ότι ήταν ίσως οι σημαντικότερες αν περιοριστούμε αυστηρά στο κλασσικό heavy). Υπήρχαν και οι Trade Mark, υπήρχαν και oi Dark Nova, οι Wisdom, υπήρχαν οι βετεράνοι των 80s που ήταν ακόμα ενεργοί (π.χ. Spitfire, Sarissa), υπήρχαν μπάντες που αν και είχαν μόνο 1-2 ντέμο ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς (π.χ. Deceptor - demo 1989, Sacrament, Dream Weaver - Dream Within a Dream demo του 1995), υπήρχε ποιοτικότατη σκηνή thrash (Piranha, Despise) και death (Death Courier, Acid Death, Condemnation), αξιόλογο progressive (Horizon's End, Guardian Angel) και τέλος υπήρχε η σκηνή του black metal που από το 1993 και μετά (full-length ντεμπούτα Rotting Christ και Necromantia) έμοιαζε να επισκιάζει τα πάντα (λόγω τρελού σπρωξίματος του black metal από το Metal Hammer υπό την αρχισυνταξία του Φλωράκη).
Άβαταρ μέλους
rbrigade
Δημοσιεύσεις: 5040
Εγγραφή: Σάβ 30 Δεκ 2017, 23:54

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από rbrigade »

Ήμουν στο live Virgin Steele, από τα πρώτα μου, έγινε στα πλαίσια της προώθησης του δεύτερου Marriage. Κάπου εκεί κοντά είχαν έρθει και Stratovarius (κοντά εννοώ ένα χρόνο πάνω κάτω, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες). Γενικά δεν υπήρχε ιδιαίτερη έλλειψη σε live όταν έσκασε το πρώτο Power Crue. Επίσης υπάρχει υπερβολή στην σημασία και απήχηση αυτών των 5 ελληνικών συγκροτημάτων, σε καμία περίπτωση δεν κάλυπταν το όποιο κενό σε live των ξένων συγκροτημάτων, μιλάμε για χαώδη διαφορά στην προσέλευση δυστυχώς. Ο κόσμος έπεφτε με τα μούτρα στα ξένα συγκροτήματα και στα ελληνικά έσκαγαν 50-100 άτομα. Πάντως ισχύει ότι έκανε αίσθηση το The sign of rage όταν κυκλοφόρησε, στα ραδιόφωνα έπαιζε πολύ, και στην μεταλλική εκπομπή του 902 (Στασινόπουλος;) και στον Κοτσώνη στο Ράδιο Πειραιά. Εγκυκλοπαιδικά ο Μπαλακάκης πριν πάει στους Power Crue είχε κάνει ήδη το πρώτο πέρασμα από Spitfire με τους οποίους ηχογράφησε έναν ακυκλοφόρητο δίσκο (ή ντέμο, όπως το δεις). Προσωπικά μπορώ να πω ότι είχα εντυπωσιαστεί με το ντεμπούτο των Power Crue, αλλά έκτοτε αυτός ο ενθουσιασμός όχι απλά ξεφούσκωσε, αλλά τους θεωρώ πλέον μια ''υπερεκτιμημένη'' μπάντα, καθώς ούτε live μου αρέσουν ούτε οι δίσκοι τους.
Άβαταρ μέλους
Priamos
Δημοσιεύσεις: 3033
Εγγραφή: Δευ 01 Ιαν 2018, 23:06

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Priamos »

Όντας undergroundας τρουμεταλος και φανατικός υποστηρικτής της ελληνικής σκηνής, για μένα και την παρέα μου, μέχρι το 95 -96 περίπου, τις βασικές μας live ανάγκες κάλυπταν κυρίως οι Marauder-Powercrue. Πρώτη συναυλία που είδα ήταν Manowar το 92, αλλά για αρκετά χρόνια έβλεπα μόνο ελληνικές (με εξαίρεση Manowar Αγκάθι). Μάλιστα , μια από τις πρώτες των Marauder υπήρξε η αγαπημένη μου για πολλά πολλά χρόνια (αν αφαιρέσεις το γεγονός της συγκίνησης ότι έβλεπα την αγαπημένη μου μπάντα, περισσότερο κι από τους Manowar!!). Οπότε η τοποθέτηση του Απειθαρχου δεν είναι ανακριβής, απλά η υποκειμενική πραγματικότητα για κάποια μερίδα του κοινού.

Υγ. Πρώτη μου συναυλία, ήταν μάλλον αυτή των Marauder τελικά.
Race of Cain, ascend to heaven,
And cast God down upon the earth!
Άβαταρ μέλους
apeitharxos
Δημοσιεύσεις: 836
Εγγραφή: Σάβ 20 Απρ 2019, 16:18

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από apeitharxos »

RedSharks έγραψε: Τρί 23 Ιούλ 2019, 21:17Ούτε το κενό ήταν τόσο μεγάλο από το 92-93 και μετά, ούτε οι μπάντες ήταν μόνο αυτές οι 5 (αν και δέχομαι ότι ήταν ίσως οι σημαντικότερες αν περιοριστούμε αυστηρά στο κλασσικό heavy). Υπήρχαν και οι Trade Mark, υπήρχαν και oi Dark Nova, οι Wisdom, υπήρχαν οι βετεράνοι των 80s που ήταν ακόμα ενεργοί (π.χ. Spitfire, Sarissa), υπήρχαν μπάντες που αν και είχαν μόνο 1-2 ντέμο ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς (π.χ. Deceptor - demo 1989, Sacrament, Dream Weaver - Dream Within a Dream demo του 1995), υπήρχε ποιοτικότατη σκηνή thrash (Piranha, Despise) και death (Death Courier, Acid Death, Condemnation), αξιόλογο progressive (Horizon's End, Guardian Angel)
Από τις μπάντες που αναφέρεις, αν δεν κάνω λάθος (Priamos ή Cursed ή Starman ή όποιος άλλος διορθώστε με) οι Dark Nova έδιναν όντως live με αρκετά μεγάλη συχνότητα, ωστόσο εμένα δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα.
Πάνω κάτω και με τους Wisdom ισχύει το ίδιο (αν και δεν έπαιζαν τόσο συχνά όσο οι Dark Nova)
Sacrament, πολύ θα ήθελα να δω αλλά δυστυχώς τα live τους πρέπει να ήταν ελάχιστα (εγώ δεν άκουσα ποτέ να παίζουν κάπου).
Οι Spitfire, όπως και σήμερα, δεν έδιναν live πολύ συχνά.
Οι Trademark περιορίστηκαν και αυτοί σε κάποια support σε μεγάλες συναυλίες [στους Scoprions το '94, και, νομίζω και στους Metallica το '93, στη Ν. Σμύρνη και τα δύο (αν κάνω λάθος για το δεύτερο διορθώστε με, γιατί δεν ήμουν στο δεύτερο)]
Οι Sarissa μετά το cd που έβγαλαν, δεν ξαναάκουσα για αυτούς στην δεκαετία.
Deceptor σε live δεν είχα ακούσει ποτέ να παίζουν στα '90s, αν και δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος για αυτό, αφού ήταν στην Θεσσαλονίκη.
Οι Dream Weaver εντάσσονται στο δεύτερο κύμα της ελληνικής σκηνής, μαζί με τους Airged Lamh και πράγματι έδωσαν αρκετά live προς το τέλος της δεκαετίας, και πράγματι το demo τους ήταν πάρα πολύ καλό, όπως πολύ καλοί είναι και στη σκηνή.
Για Horizons End, Guardian Angel πάλι δεν τους είχα δει ποτέ. Οι πρώτοι ούτως ή άλλως ήταν Θεσσαλονίκη. Εικάζω ότι κάποια live θα είχαν δώσει, όπως και οι Guardian Angel.
Οι Sound of Silence είχαν κάνει έναν ντόρο σχετικά μεγάλο εκείνη την εποχή με το demo που είχαν βγάλει, και τους είχα δει 1-2 φορές, αλλά οι συγκεκριμένοι ήταν σαν κομήτες. Από το πουθενά εμφανίστηκαν και γρήγορα δεν ξανακούσαμε πολλά γι' αυτούς.
Piranha, Acid Death & Condemnation ήταν μπάντες που όντως έδιναν αρκετά live εκείνη την εποχή, αλλά δεν πολυπαρακολουθούσα τι γινόταν στον πιο ακραίο χώρο...
edit: Επίσης πολύ συχνά τότε βλέπαμε και τους Epidemic σε live...
Priamos έγραψε: Τετ 24 Ιούλ 2019, 09:42 Όντας undergroundας τρουμεταλος και φανατικός υποστηρικτής της ελληνικής σκηνής, για μένα και την παρέα μου, μέχρι το 95 -96 περίπου, τις βασικές μας live ανάγκες κάλυπταν κυρίως οι Marauder-Powercrue.

Οπότε η τοποθέτηση του Απειθαρχου δεν είναι ανακριβής, απλά η υποκειμενική πραγματικότητα για κάποια μερίδα του κοινού.
Έτσι ακριβώς...Για εμάς ειδικά που παίρναμε και το Power Metal 'zine, σχεδόν κάθε τεύχος υπήρχε report για live κάποιας από αυτές τις 5 μπάντες που ανέφερα...
rbrigade έγραψε: Τετ 24 Ιούλ 2019, 03:12 Επίσης υπάρχει υπερβολή στην σημασία και απήχηση αυτών των 5 ελληνικών συγκροτημάτων, σε καμία περίπτωση δεν κάλυπταν το όποιο κενό σε live των ξένων συγκροτημάτων, μιλάμε για χαώδη διαφορά στην προσέλευση δυστυχώς. Ο κόσμος έπεφτε με τα μούτρα στα ξένα συγκροτήματα και στα ελληνικά έσκαγαν 50-100 άτομα.
Ισχύει αυτό, αν και στα ελληνικά μπορεί να έβλεπες και παραπάνω κόσμο. Ειδικά στα φεστιβάλ...Θυμάμαι ένα με Crush, Λευκή Συμφωνία, Selefice στο Next στην Κάνιγγος. Πάντως, για αυτά τα 100-200 άτομα αναφέρομαι...Που στήριξαν και τη σκηνή...
rbrigade έγραψε: Τετ 24 Ιούλ 2019, 03:12 Πάντως ισχύει ότι έκανε αίσθηση το The sign of rage όταν κυκλοφόρησε, στα ραδιόφωνα έπαιζε πολύ, και στην μεταλλική εκπομπή του 902 (Στασινόπουλος;) και στον Κοτσώνη στο Ράδιο Πειραιά.
Ο Στασινόπουλος είχε τότε μια δική του εταιρεία και ήταν να το κυκλοφορήσει μέσω αυτής, αλλά τελικά δεν τα βρήκαν με τη μπάντα. Πράγματι, ήταν στον 902 με τον Φώτη Διαμαντόπουλο, και ο Κοτσώνης στον 'Πειραιάς, Κανάλι 1'
rbrigade έγραψε: Τετ 24 Ιούλ 2019, 03:12 Εγκυκλοπαιδικά ο Μπαλακάκης πριν πάει στους Power Crue είχε κάνει ήδη το πρώτο πέρασμα από Spitfire με τους οποίους ηχογράφησε έναν ακυκλοφόρητο δίσκο (ή ντέμο, όπως το δεις).
Χρήσιμη πληροφορία, δεν το γνώριζα αυτό...


ΥΓ: Τις επικοινωνίες με όλους τους fanzinάδες της εποχής (Θεοδωρέλο, Κουφάκη, Χανιωτάκη) τις έχω κρατήσει. Εντάξει, με τον Τοτόμη δεν χρειαζόταν το γραπτό γιατί μένουμε κοντά, οπότε με κάθε νέα κυκλοφορία του ETP έπεφτε τηλέφωνο για συνάντηση...Ούτε για το Singing Swords χρειαζόταν, γιατί το έβρισκα τον Ερρίκο (ο Πρίαμος μπορεί να θυμάται ότι ήταν ένα υπόγειο Ηφαίστου, Αδριανού και Νήσου στο Μοναστηράκι, πολύ κοντά στην έξοδο του ηλεκτρικού, που έφερνε σπάνια βινύλια. Εκεί έβρισκα το Singing Swords).
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος apeitharxos την Τετ 24 Ιούλ 2019, 16:47, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
Advancing Yokeda:
Ενδεχομένως η πιο ελιτίστικη και απροσπέλαστη μορφή τέχνης να περνά μέσα από λιτές απέριττες φόρμες. Αυτές που η πλειοψηφία θα αγνοήσει ή περιφρονήσει σαν απλοϊκότητα. Εκεί άλλωστε δε στηρίζεται και το 'αληθινό heavy metal'?
Άβαταρ μέλους
Starman
Δημοσιεύσεις: 1488
Εγγραφή: Παρ 02 Νοέμ 2018, 14:09
Τοποθεσία: ATHENS

POWER CRUE (GR)

Δημοσίευση από Starman »

apeitharxos έγραψε: Τετ 24 Ιούλ 2019, 13:27 Οι Trademark περιορίστηκαν και αυτοί σε κάποια support σε μεγάλες συναυλίες [στους Scoprions το '94, και, νομίζω και στους Metallica το '93, στη Ν. Σμύρνη και τα δύο (αν κάνω λάθος για το δεύτερο διορθώστε με, γιατί δεν ήμουν στο δεύτερο)]
Στους Metallica σίγουρα όχι. Λευκή Συμφωνία και Cult τα support.
Απάντηση

Επιστροφή στο “Συγκροτήματα & Καλλιτέχνες”