Το μανιφεστο του "αντισυλλεκτη"

Κουβέντες μεταλλικές, απλές και σταράτες...
Δημοσιεύσεις: 2703

Το μανιφεστο του "αντισυλλεκτη"

Σάβ 30 Νοέμ 2019, 19:47

LuciferSteele έγραψε:
Σάβ 30 Νοέμ 2019, 19:24
και τώρα έχεις γίνει εσύ αυτός ο γεράκος και πας να μας διπλαρώσεις, έλα, πες
Όπως μάθει κανείς... ;)
Race of Cain, ascend to heaven,
And cast God down upon the earth!
Δημοσιεύσεις: 5402

Το μανιφεστο του "αντισυλλεκτη"

Δευ 02 Δεκ 2019, 16:18

Για να τοποθετηθώ επί του θέματος, θεωρώ ότι τίποτα δεν είναι θέσφατο και η συλλογή έχει αξία πρωτίστως συναισθηματική και μετά οικονομική. Γενικά απαιχθάνομαι τους ψυχαναγκασμούς και τους οπαδούς της "πρώτης έκδοσης": αν μπορώ να έχω την χιλιοστή ανατύπωση από το Μπαγκλαντές σε άριστη κατάσταση για να ακούω την μουσικούλα μου στο σπιτάκι μου τότε είμαι κομπλέ. Αν η μπάντα παίρνει και κάτι απο την αγορά ακόμα καλύτερα. Τα υπόλοιπα, να είχαμε να λέγαμε να είχαμε να πούμε που λέεί και ο Αυγολέμονος.
3 theBoxrbrigadeCountRaven
@CountRaven δεν ήθελα να το πω αλλά με αναγκάζεις, μια κλανιά του Adams και μια έστω και λάθος νότα από το μπάσο του Demaio εξαϋλώνουν 20 Prequelle στην καθισιά τους.
Δημοσιεύσεις: 27

Το μανιφεστο του "αντισυλλεκτη"

Δευ 09 Δεκ 2019, 14:55

Το θέμα του συλλεκτισμού στην μουσική είναι κάπως ιδιαίτερο... από την μία έχουμε την μουσική αυτή καθεαυτή που είναι μια μορφή Τέχνης, και από την άλλη έχουμε το φυσικό μέσο (το βινύλιο, cd, κασέτα, whatever) της Τέχνης το οποίο γίνεται αντικείμενο συλλεκτισμού. Νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις των μουσικόφιλων υπάρχει μία κατά κάποιον τρόπο τινά επικάλυψη των εννοιών του μουσικόφιλου και του συλλέκτη, αλλά σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις (και φαντάζομαι ότι κάτι τέτοιο είχε ο Priamos στον νου του), όπου η Τέχνη δεν παίζει πια τον κυρίαρχο ρόλο αλλά το αντικείμενο, οπότε παύουμε πια να μιλάμε για μουσικόφιλο και έχουμε να κάνουμε καθαρά με έναν συλλέκτη αντικειμένων.

Προσωπικά για μένα, μεγαλώνοντας δεν υπήρχε η δυνατότητα να διαθέσω τις 5.000 δρχ. που έκανε ένα καινούριο cd τότε, οπότε το 99% της μουσικής που άκουγα ήταν αντιγραμμένες κασέτες. Βέβαια εννοείται ότι θα προτιμούσα να έχω το αυθεντικό cd, να βλέπω το εξώφυλλο, να διαβάζω τους στίχους και τα liner notes, αλλά αυτό δεν με απέτρεπε από το να αγαπήσω την μουσική ακριβώς το ίδιο. Ακομα και σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία της μουσικής που ακούω είναι σε ψηφιακή μορφή και είμαι απολύτως οκ με αυτό.

Βέβαια, αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου συλλέκτη, όσον αφορά το αγαπημένο μου συγκρότημα, έχω τον ψυχαναγκασμό να αποκτήσω ο,τιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει. Έχω όμως την αυτογνωσία να αναγνωρίζω ότι η επιθυμία μου π.χ. να αγοράσω την 10η κόπια του ίδιου άλμπουμ μόνο και μόνο επειδή γράφει πάνω made in zimbabwe, δεν έχει να κάνει τόσο με την μουσική, όσο με την λόξα του συλλεκτισμού.
2 StarmanScrollkeeper
Δημοσιεύσεις: 570

Το μανιφεστο του "αντισυλλεκτη"

Τρί 21 Ιαν 2020, 14:01

Κάπου το είχα γράψει, θα το ξαναγράψω και εδώ, ορμόμενος ειδικά από το παράδειγμα με τα Randy, αφού προηγουμένως πω ότι εγώ θα έπαιρνα και τα δύο. Όλες τις τιμές τις φτιάχνει η αγορά. Η αγορά αποφασίζει πόσο θα πουλήσει και η αγορά αποφασίζει πόσο θα αγοράσει. Με ποιό τρόπο θα γίνει αυτό; Με τους νόμους της αγοράς και της ζήτησης. Αν κάτι το δίνει ένας και το ζητάνε χίλιοι δεν μπορεί ποτέ να έχουμε την απαίτηση να έχει τήν ίδια τιμή με αυτό που ζητάει ένας και το δίνουν χίλιοι. Έτσι είναι σε όλα τα αντικείμενα, οποιασδήποτε μορφής, με συγκεκριμένο τιράζ γύρω μας και με συγκεκριμένη προσφορά και ζήτηση. Απορώ λοιπόν που μπαίνουμε στη διαδικασία να καταδικάσουμε αυτόν που έχει το σπάνιο και για να το δώσει ζητάει παραπάνω χρήματα. Στην τελική, αν δε βρεθεί κανείς να το αγοράσει, ο πωλητής δε θα το δώσει ποτέ.
Αλλά και από την πλευρά του αγοραστή, δεν υπάρχει κάτι το καταδικαστέο. Μπορείς να επιλέξεις να αγοράζεις φθηνά, μπορείς να επιλέξεις αν επιθυμείς κάτι που είναι πιο δύσκολο να αγοράσεις και πιο ακριβά. Αυτό που είναι καταδικαστέο (στο δικό μου το μυαλό) είναι να κράζεις αυτόν που έχει κάτι "δύσκολο" επειδή το πουλάει ακριβά. Γιατί πολύ απλά επιστρέφουμε στην πρώτη παράγραφο. Μοναδική και τεράστια εξαίρεση αποτελεί η νέα μόδα, με διάφορους που την έχουν δει επαγγελματίες, αγοράζουν στα pre orders μικρές σε τιράζ εκδόσεις και μια μέρα μετά την κυκλοφορία τους, τις πουλάνε σε διπλάσιες (στην καλύτερη) τιμές. Αυτή είναι μια πραγματικά τραγική διαδικασία στην οποία μάλιστα αν κρίνω από τους πωλητές του discogs, οι Έλληνες είμαστε από τους χειρότερους.

ΥΓ. Κάποτε η αγορά μουσικής ήταν μονόδρομος για να ακούσεις κάτι που ήθελες. Αν ήσουν τύχερος μπορεί να το αγόραζε κάποιος γνωστός σου και να το έγραφες σε κασέτα. Αλλιώς δεν είχες καμία άλλη επιλογή από το να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Τότε ουσιαστικά είμασταν όλοι εν δυνάμει συλλέκτες. Πλέον υπάρχει η επιλογή του να ακούσεις δωρεάν. Άρα αυτομάτως θεωρώ, ότι το να μπεις στη διαδικασία να δώσεις λεφτά για φυσικό προϊόν, σε κάνει συλλέκτη. Είτε αυτό που θα αγοράσεις είναι ακριβό είτε φτηνό. Το αγοράζεις για να το έχεις στη συλλογή σου. Και όχι μόνο για να το ακούς.
2 Spyrosstarchild
Απάντηση

Επιστροφή στο “Heavy metal καταστάσεις...”