Χάσαμε τα @@ μας

Κουβέντες μεταλλικές, απλές και σταράτες...
Απάντηση
Άβαταρ μέλους
Advancing Yokeda
Δημοσιεύσεις: 1457
Εγγραφή: Πέμ 17 Οκτ 2019, 11:33

Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από Advancing Yokeda »

Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός. Μήπως είναι μέλος του φόρουμ?
Λέει πράγματα που σκεφτόμουνα μολις 2-3 λεπτά πριν πετυχω το βίντεο.

Prepare for the final awakening
Prepare for the time it has come
Άβαταρ μέλους
Scrollkeeper
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 5899
Εγγραφή: Παρ 29 Δεκ 2017, 19:30
Επικοινωνία:

Re: Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από Scrollkeeper »

Advancing Yokeda έγραψε: Πέμ 10 Νοέμ 2022, 00:10 Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός. Μήπως είναι μέλος του φόρουμ?
Λέει πράγματα που σκεφτόμουνα μολις 2-3 λεπτά πριν πετυχω το βίντεο.

Πρωην (;) μπασίστας Rotting Christ κ νομίζω έχει κ άλλες 2-3 μπαντες που παίζει κιθάρα.
They shall grow not old, as we that are left grow old: Age shall not weary them, nor the years condemn. At the going down of the sun and in the morning, We will remember them.
Άβαταρ μέλους
Zippo190
Δημοσιεύσεις: 7364
Εγγραφή: Σάβ 30 Δεκ 2017, 22:12

Re: Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από Zippo190 »

Πολύ γενικευμένη άποψη. Διαφωνώ. Η μουσική προοδεύει και όταν παρέμεινε στάσιμη σταδιακά επισκιάστηκε από κάτι άλλο. Ήτανε αναμενόμενο ότι αυτό θα συμβεί και στο μεταλ και ίσως να ήτανε για καλό: όταν είδε ότι η μουσική βιομηχανία μετατοπίστηκε προς άλλους τότε απενεχοποιήθηκε και μπόρεσε να κάνει ένα βήμα μπροστά (ναι μιλάω για αρχές 90ς). Πλέον η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει, δεν βασίζεται στην αγορά δίσκου, τα πάντα είναι διαθέσιμα και γενικά έχουν έρθει τα πάνω-κάτω. Θα δούμε που θα οδηγήσει η "αναβίωση" του ρετρό ήχου, αλλά μέχρι στιγμής εγώ βλέπω ότι υπάρχει πολύ αντιγραφή, έμπνευση εκ του ασφαλούς και ελάχιστες δισκάρες. Εγώ νομίζω ότι τα πράγματα είναι θετικά: θα παίζουν όσοι γουστάρουν για όσους απολαμβάνουν τη μουσική και όχι για τους περιστασιακούς οπαδούς που ζούνε την "αλητεία" της νιότης τους μέχρι να τα παρατήσουν και να "γίνουν άνθρωποι".
@CountRaven δεν ήθελα να το πω αλλά με αναγκάζεις, μια κλανιά του Adams και μια έστω και λάθος νότα από το μπάσο του Demaio εξαϋλώνουν 20 Prequelle στην καθισιά τους.
Άβαταρ μέλους
Grin
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Σάβ 16 Μάιος 2020, 00:33

Re: Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από Grin »

Τον αγαπω :love2:
Άβαταρ μέλους
Progress_Lost
Δημοσιεύσεις: 1046
Εγγραφή: Παρ 24 Σεπ 2021, 20:25

Re: Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από Progress_Lost »

Zippo190 έγραψε: Πέμ 10 Νοέμ 2022, 19:42 Πολύ γενικευμένη άποψη. Διαφωνώ. Η μουσική προοδεύει και όταν παρέμεινε στάσιμη σταδιακά επισκιάστηκε από κάτι άλλο. Ήτανε αναμενόμενο ότι αυτό θα συμβεί και στο μεταλ και ίσως να ήτανε για καλό: όταν είδε ότι η μουσική βιομηχανία μετατοπίστηκε προς άλλους τότε απενεχοποιήθηκε και μπόρεσε να κάνει ένα βήμα μπροστά (ναι μιλάω για αρχές 90ς). Πλέον η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει, δεν βασίζεται στην αγορά δίσκου, τα πάντα είναι διαθέσιμα και γενικά έχουν έρθει τα πάνω-κάτω. Θα δούμε που θα οδηγήσει η "αναβίωση" του ρετρό ήχου, αλλά μέχρι στιγμής εγώ βλέπω ότι υπάρχει πολύ αντιγραφή, έμπνευση εκ του ασφαλούς και ελάχιστες δισκάρες. Εγώ νομίζω ότι τα πράγματα είναι θετικά: θα παίζουν όσοι γουστάρουν για όσους απολαμβάνουν τη μουσική και όχι για τους περιστασιακούς οπαδούς που ζούνε την "αλητεία" της νιότης τους μέχρι να τα παρατήσουν και να "γίνουν άνθρωποι".
Προσυπογράφω μέχρι κεραίας...
Άβαταρ μέλους
asgardlord
Δημοσιεύσεις: 291
Εγγραφή: Κυρ 14 Οκτ 2018, 19:39
Τοποθεσία: Νήσος Κύπρος

Re: Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από asgardlord »

Ας δούμε το πιο συγγενές είδος χρονικά και μουσικά, το 70s rock. Γέρασε το κοινό του, γέρασε το είδος, βγαίνουν κάποια νέα πράγματα αλλά συνήθως είναι αναμασήματα των παλιών, όσο γαμώ και αν ακούγονται (π.χ. Rival Sons). Σιγά σιγά τα παλιά σβήνουν, κάποιοι κλασσικοί δίσκοι εκτιμώνται από τη νέα γενιά (ειδικά τωρα που είναι και πιο εύκολα προσβάσιμοι), αλλά όχι στα επίπεδα που τους εκτιμούσε η προηγούμενη γενιά διότι πρόλαβαν και άκουσαν το ηχόχρωμα από αλλού. Αν π.χ. ο δεκαπεντάχρονος οπαδός άκουσε και έλιωσε το Traveler και αυτή ήταν η πρώτη του επαφή με το κλάσικ μέταλ ιδίωμα, θα του κάνει λιγότερη εντύπωση όταν ακούσει π.χ. Satan. Το ρομαντζάρισμα των εφηβικών ακουσμάτων έχει πολύ μεγάλη βαρύτητα.

Βέβαια σε σχέση με άλλα είδη, επειδή ακριβώς το κλασσικό metal έχει "κολλημένα" μυαλά στο χώρο, διατηρείται αρκετά αλώβητο ως αισθητική και ήχο, αλλά το τίμημα είναι πως η έμπνευση και μουσική δεινότητα δυστυχώς συχνά φθίνει.

Ένα σωστό σημείο που θίχτηκε στο βίντεο είναι πως όντως χάθηκε το "sense of danger" από το metal και αυτό πάντα πουλάει στη νεολαία. Και δεν μιλάω απαραίτητα για τσαμπουκα και αλητείες, αλλά και το μυστικιστικό στοιχείο. Πόσο εύκολο όμως είναι να διατηρήσουν τη μυθική υπόστασή τους οι metal heroes όταν ο άλλος ξέρει και πότε πήγες για χέσιμο? Κάποιοι που το κατάφεραν σε θεατρικό τουλάχιστον επίπεδο (π.χ. Ghost) έδρεψαν το ωφέλη.
Iron wields from armored wrists
Άβαταρ μέλους
Advancing Yokeda
Δημοσιεύσεις: 1457
Εγγραφή: Πέμ 17 Οκτ 2019, 11:33

Re: Χάσαμε τα @@ μας

Δημοσίευση από Advancing Yokeda »

asgardlord έγραψε: Παρ 11 Νοέμ 2022, 14:34 Ας δούμε το πιο συγγενές είδος χρονικά και μουσικά, το 70s rock. Γέρασε το κοινό του, γέρασε το είδος, βγαίνουν κάποια νέα πράγματα αλλά συνήθως είναι αναμασήματα των παλιών, όσο γαμώ και αν ακούγονται (π.χ. Rival Sons). Σιγά σιγά τα παλιά σβήνουν, κάποιοι κλασσικοί δίσκοι εκτιμώνται από τη νέα γενιά (ειδικά τωρα που είναι και πιο εύκολα προσβάσιμοι), αλλά όχι στα επίπεδα που τους εκτιμούσε η προηγούμενη γενιά διότι πρόλαβαν και άκουσαν το ηχόχρωμα από αλλού. Αν π.χ. ο δεκαπεντάχρονος οπαδός άκουσε και έλιωσε το Traveler και αυτή ήταν η πρώτη του επαφή με το κλάσικ μέταλ ιδίωμα, θα του κάνει λιγότερη εντύπωση όταν ακούσει π.χ. Satan. Το ρομαντζάρισμα των εφηβικών ακουσμάτων έχει πολύ μεγάλη βαρύτητα.

Βέβαια σε σχέση με άλλα είδη, επειδή ακριβώς το κλασσικό metal έχει "κολλημένα" μυαλά στο χώρο, διατηρείται αρκετά αλώβητο ως αισθητική και ήχο, αλλά το τίμημα είναι πως η έμπνευση και μουσική δεινότητα δυστυχώς συχνά φθίνει.

Ένα σωστό σημείο που θίχτηκε στο βίντεο είναι πως όντως χάθηκε το "sense of danger" από το metal και αυτό πάντα πουλάει στη νεολαία. Και δεν μιλάω απαραίτητα για τσαμπουκα και αλητείες, αλλά και το μυστικιστικό στοιχείο. Πόσο εύκολο όμως είναι να διατηρήσουν τη μυθική υπόστασή τους οι metal heroes όταν ο άλλος ξέρει και πότε πήγες για χέσιμο? Κάποιοι που το κατάφεραν σε θεατρικό τουλάχιστον επίπεδο (π.χ. Ghost) έδρεψαν το ωφέλη.
Έτσι τα αντιλαμβάνομαι κι εγώ τα πράγματα.

Θυμάμαι σε τεύχος προ 20ετίας και βάλε (δε θυμαμαι ΜΗ ή ΜΙ), που ένας μπλακμεταλλάς έλεγε πως το μπλακ μέταλ των 90'ς που συνέχισε και λίγο στα 00'ς ουσιαστικά έσωσε το μέταλ. Μου είχε κάτσει για χρόνια αυτή η δήλωση. Έλεγε πως το μέταλ είχε χάσει την επικινδυνότητά του και το μπλακ ήταν εκεί για να σώσει την κατάσταση στη συνείδηση του κόσμου.

Στην ουσία βέβαια, ο Ζίππο έχει δίκιο, δηλαδή, καλή μουσική θα βγαίνει όπως και να χει και αν την αγαπας είσαι εκεί και τη βρίσκεις, αλλά τα ονόματα που φιγουράρουνε στις μέρες μας δε θα γεμίσουν ποτέ στάδιο. Ακόμα και σήμερα ο Cooper, οι Manowar, οι Maiden, οι Metallica, οι Scorpions είναι τα λάβαρα και όταν όλοι αυτοί των 70'ς 80'ς φύγουν από τη ζωή, είναι αναμενόμενο το μουσικό αυτό ρεύμα να φτάσει στο τέλος του. Τα μέσα δε φροντίσανε να δώσουν στο κοινό τη σύγχρονη υπερμπανταρα που θα μαζεύει δεκάδες χιλιάδες σε συναυλίες (δε δέχομαι ουτε καν την περιπτωση των Ghost), οπότε όταν την κάνει ο Χέτφιλντ, ο Χάρρις και ο ΝτεΜάιο την κάνει και το μέταλ.

Και, ναι, δισκάκια καλά θα συνεχίσουν να βγαίνουν εδώ κι εκεί για όποιον γουστάρει ακόμα...
Prepare for the final awakening
Prepare for the time it has come
Απάντηση

Επιστροφή στο “Heavy metal καταστάσεις...”