Heddigan's Collection

Έχετε συγκρότημα/περιοδικό/εταιρεία/blog? Σπαμάρετε!
Απάντηση
Δημοσιεύσεις: 396
Τοποθεσία: Dublin

Heddigan's Collection

Κυρ 18 Οκτ 2020, 20:01

Aphelian έγραψε:
Παρ 15 Νοέμ 2019, 12:03
Ζω για τη μερα που ο @Heddigan θα παρουσιασει το δισκο μας στη συλλογη του.
Ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη.

Sacred Outcry - Damned for all Time (2020)

Εικόνα

Με το που έπιασα το CD στα χέρια μου, πριν ακόμη ανοίξω τη ζελατίνα, άρχισαν τα χαμόγελα ικανοποίησης. Ο βαψομαλλιάς ο Elric έξω από την Imrryr που πάει να βρει τον Yyrkoon να του ψιθυρίσει δύο φωνήεντα. Και το επικό εξώφυλλο στολίζεται κι από το φανταστικό logo της μπάντας, με την όμορφη medieval fantasy γραμματοσειρά, το longsword στο S (να υποθέσω είναι η Καταιγίδα, αλλά φέρνει και σε Frostmourne), το σύμβολο του Χάους (το σωστό γιατί κυκλοφορούν και κάτι μούφα) και τον δρακοφοίνικα. Δεν έχω ανοίξει τη ζελατίνα κι έχω ήδη αγαπήσει το άλμπουμ.

Αρχίζει να μπαίνει το Timeless με την όμορφη εισαγωγή και την ακουστική κιθάρα να θυμίζει παλιές καλές παρόμοιες Guardian εισαγωγές (ας στείλει κάποιος το άλμπουμ στον Olbrich). Κι ύστερα το πρώτο έπος, Legion of the Fallen. Το εισαγωγικό ριφ δίνει κατευθείαν το σήμα κινδύνου και καταδίκης. Η λεγεώνα των πεσόντων εφορμάει και θα τα σαρώσει όλα, δεν υπάρχει ελπίδα, θα σε σφάξουν και θα ενωθείς μαζί τους. Τα Sacred Chronicles συνεχίζουν με το αγαπημένο μου Sacred Outcry (το Damned for All Time είναι εκτός συναγωνισμού), πολεμική powerιά που πρέπει να παίξει στα κοσμικά ηχεία του σύμπαντος όταν οι δυνάμεις της τάξης και του χάους αναμετρηθούν στην τελική μάχη.

Οι φοβερές ακουστικές εισαγωγές συνεχίζουν και στο Where Ancient Gods are still Hailed. Δεν ξέρω πως ο Βαγγέλης Σπανάκης δίνει τόσο πόνο σε απλά αρπίσματα, ίσως τρώει πολύ σπανάκι και βοηθάει αυτό, αλλά κάτι κάνει πολύ σωστά. Με την εξαιρετική εισαγωγή ακολουθεί κι η κομματάρα με τις Warlord κιθάρες για τους αρχαίους ξεχασμένους (όχι από όλους) θεούς. Ακολουθεί το Scared to Cry που για λίγα δευτερόλεπτα πίστεψα πως πάει να παίξει το The Bard's Song. Εξίσου εξαιρετική power μπαλάντα με μπόλικο συναίσθημα, στίχους απλούς αλλά ουσιαστικούς, άψογη στιγμή στο δίσκο να καταλαγιάσουν τα πνεύματα. Στο Lonely Man δεν με κέρδισε τόσο η μουσική όσο οι στίχοι. Συνέχεια με το φοβερό Crystal Tears, το οποίο σε μία εναλλακτική πραγματικότητα του multiverse θα ήταν το αγαπημένο μου του άλμπουμ.

Είναι αλήθεια πως χρησιμοποιούμε την λέξη "έπος" για ψύλλου πήδημα και κοντεύει να χάσει το νόημά της. Στο Damned for All Time όμως, ενσαρκώνεται η λέξη "έπος" με όλη της τη σημασία. Στα δεκατέσσερα και μισό λεπτά, ξεδιπλώνεται ένα μουσικό εγκεφαλικά κινηματογραφικό αριστούργημα όπου όλα αγγίζουν το τέλειο. Κάθε φορά που το βάζω να παίξει, είμαι σε φάση, "σταμάτα ότι μαλακία κάνεις και δώσε βάση". Τελευταία φορά που παίχτηκε τέτοια κατάσταση ήταν με το Dante's Inferno. Υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ των δύο κομματιών, κατά κάποιο τρόπο τα δύο κομμάτια θα μπορούσαν να είναι μετουσίωση της ίδιας οντότητας σε διαφορετικούς κόσμους (ίδια φάση με τις ενσαρκώσεις του Eternal Champion).

Ο δίσκος θα μπορούσε να κλείσει εδώ, αλλά όχι, έχουμε ένα ακόμη γαμάτο τραγούδι το οποίο κόβει κώλους, θα το συμπεριλάβουμε κι αυτό να κλείσει ο δίσκος με το Farewell. Έτσι ξηγούνται οι Πειραιώτες, μάγκικα κι ερυθρόλευκα.

Ειδική μνεία στον guest τραγουδιστή τον καράφλα beastblackά Παπαδόπουλο. Εξαιρετικός στον ρόλο του που πραγματικά έχει φωνάρα με τεράστιο εύρος που δεν την τσιγκουνεύεται. Πάρε κορωνίτσες, ξεσπάσματα, οκτάβες, ερμηνεία, λυρισμό, έχουμε από όλα και τα δίνουμε απλόχερα.

Σύγχρονο διαμάντι που φαίνεται το πόσο πολύ δουλειά, μεράκι κι έμπνευση έχει πέσει. Κι όταν κάτι είναι τόσο καλό, σε ωθεί να ασχοληθείς και με την παραμικρή λεπτομέρεια που είναι διαθέσιμη. Για παράδειγμα, παρατήρησα πως στο τέλος κάθε σελίδας του booklet υπάρχουν κάποιοι ρούνοι, όπως και στο οπισθόφυλλο. Σκάναρα τις σελίδες και τις πέρασα από OCR πρόγραμμα για διαφορετικές ρουνικές διαλέκτους, για να αποκρυπτογραφήσω τι γράφουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ταίριαξε με καμία διαθέσιμη ρούνικη γραφή (τι διάολο, ελπίζω να μην είναι τίποτε γλώσσες του Tolkien), αλλά γούσταρα να κάτσω να μπω στη διαδικασία, απολαμβάνοντας τη δισκάρα.
3 Zippo190ApheliantheBox
Δημοσιεύσεις: 5500

Heddigan's Collection

Κυρ 18 Οκτ 2020, 22:25

συγνώμη για την παρέμβαση αλλά το "Lonely man" είναι το αγαπημένο μου από την δισκάρα, συνεχίστε στο κανονικό πρόγραμμα.
1 Aphelian
@CountRaven δεν ήθελα να το πω αλλά με αναγκάζεις, μια κλανιά του Adams και μια έστω και λάθος νότα από το μπάσο του Demaio εξαϋλώνουν 20 Prequelle στην καθισιά τους.
Δημοσιεύσεις: 396
Τοποθεσία: Dublin

Heddigan's Collection

Τρί 20 Οκτ 2020, 17:41

Ozzy Osbourne - Memoirs of a Madman (2014)

Εικόνα

Υπερμέτριες φωνητικές ικανότητες, περισσότερο περσόνα παρά καλλιτέχνης, παροπλισμένη γραφικότητα του "ρε, αυτός είναι τρελός", αλλά είχε πλάι του τεράστιους κιθαρίστες/συνθέτες και συμμετείχε σε κομμάτια που χάραξαν την ιστορία της metal μουσικής.

Το Memoirs of a Madman είναι μία προσεγμένη συλλογή από τις ατελείωτες που έχουν κυκλοφορήσει. Περιέχει και το Changes που ο Ozzy τραγουδά ντουέτο με την κόρη του Kelly και συγκινεί τον ευαίσθητο χαζομπαμπά Hediggan ονειρεύεται να τραγουδήσει κι αυτός ντουέτο κάποια μέρα με την κόρη του.
2 theBoxAphelian
Δημοσιεύσεις: 3535

Heddigan's Collection

Τρί 20 Οκτ 2020, 18:07

Heddigan έγραψε:
Τρί 20 Οκτ 2020, 17:41
Ozzy Osbourne - Memoirs of a Madman (2014)

Εικόνα

Υπερμέτριες φωνητικές ικανότητες, περισσότερο περσόνα παρά καλλιτέχνης, παροπλισμένη γραφικότητα του "ρε, αυτός είναι τρελός", αλλά είχε πλάι του τεράστιους κιθαρίστες/συνθέτες και συμμετείχε σε κομμάτια που χάραξαν την ιστορία της metal μουσικής.
Επιτέλους, επρεπε να ειπωθει ΚΑΙ εδω.
1 Heddigan
Εραστής του έντεχνου μεταλλικού ήχου.
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 5095
Επικοινωνία:

Heddigan's Collection

Τετ 21 Οκτ 2020, 17:40

Μια χαρά σας γλεντάει η Οζάκλα :P

They shall grow not old, as we that are left grow old: Age shall not weary them, nor the years condemn. At the going down of the sun and in the morning, We will remember them.
Δημοσιεύσεις: 396
Τοποθεσία: Dublin

Heddigan's Collection

Παρ 23 Οκτ 2020, 11:08

Scrollkeeper έγραψε:
Τετ 21 Οκτ 2020, 17:40
Μια χαρά σας γλεντάει η Οζάκλα :P

Μου λείπουν πληροφορίες για να πιάσω το αστείο στο βίντεο. Τα Oblivion NPC memes να υποθέσω έχουν να κάνουν με το Elder Scrolls παιχνίδι. Επειδή έχω παίξει μέχρι Morrowind, παίζει κάτι με τους NPCs στο Oblivion?
Δημοσιεύσεις: 396
Τοποθεσία: Dublin

Heddigan's Collection

Κυρ 25 Οκτ 2020, 14:17

Coldseed - Completion Makes the Tragedy (2005)

Εικόνα

Η κατάρα των supergroups είναι ότι δημιουργούν ένα γκρουπ με ότι να ‘ναι όνομα, κυκλοφορούν ένα δίσκο και συνήθως είναι ψιλομαλακία. Μαζεύονται τρεις-τέσσερις superstars νταγλαράδες, ή τους κάνει assemble η δισκογραφική που οσμίζεται μπικικίνια, φέρνει ένας από αυτούς ότι περισσευούμενες ιδέες έφαγαν πόρτα στο κανονικό του γκρουπ και σε χρόνο dt είναι έτοιμο το άλμπουμ.

Κι οι fans κλασσικά τα αγοράζουμε είτε γιατί είμαστε πολύ loyal στους καλλιτέχνες που αγαπάμε, είτε γιατί μας ιντριγκάρει η unique συνύπαρξη συγκεκριμένων μουσικών, είτε γιατί έχουμε την ελπίδα (που είναι πιο αθάνατη κι από όλο το σόι των MacLeod) ότι θα το γουστάρουμε άγρια το άλμπουμ.

Μαζεύτηκαν λοιπόν οι Björn Strid των Soilwork, η Guardian μορφάρα Thomen Stauch, ο Oliver Holzwarth με τους δύο κιθαρίστες Thorsten Praest/Gonzalo López κι έφτιαξαν τους Coldseed. Υπήρξε μία ειδοποιός διαφορά από το συνηθισμένο supergroup σενάριο, πως για τη μουσική/στίχους του άλμπουμ υπήρξε ομαδική συνεργασία από ολόκληρη τη μπάντα, γεγονός πως έδωσε κάποιες ελπίδες για κάτι πραγματικό καλό. Αλλά δυστυχώς δεν ... η κατάρα των supergroups.

Το Completion Makes the Tragedy είναι (in my opinion) κυριολεκτικά τρία μόνο κομμάτια. Democracy Lesson, Reflection και το ομότιτλο. To υπόλοιπο άλμπουμ περνάει τελείως απαρατήρητο, πλήρη απογοήτευση. Ο groove metal ήχος δεν με χαλάει καθόλου, αντίθετα ήθελα να ακούσω κάτι διαφορετικό τους μουσικούς που τους έχω συνηθίσει σε power και death φόρμες, αλλά όταν κάποια μουσική δεν μου αρέσει δεν έχει να κάνει με το είδος.

Τα τρία όμως κομμάτια, σπέρνουν άσχημα και για αυτά τους ύμνους δίνω ακροάσεις στο άλμπουμ (κι η ελπίδα που λέγαμε, ότι μπορεί να προσέξω κάτι στα υπόλοιπα κομμάτια και να αλλάξω κάπως γνώμη). Η μουσική αξία των όσων απαρτίζουν τους Coldseed είναι αδιαμφησβήτητη. Ίσως τελικά, όπως και στο ποδόσφαιρο, μία ομάδα για να "δέσει" θέλει και τον απαιτούμενο χρόνο, να μάθουν να "επικοινωνούν" μεταξύ τους και να παραχθεί η κατάλληλη χημεία μεταξύ τους.
1 Aphelian
Απάντηση

Επιστροφή στο “Προώθηση”